Μεγάλη μπλόφα (μακάρι να ’ναι κι η στερνή) | dete

Μεγάλη μπλόφα (μακάρι να ’ναι κι η στερνή)

Παρότι έχεις ζήσει στο πετσί σου όσα συνέβησαν το α΄ εξάμηνο του θρίλερ, η γλαφυρή αφήγηση των συγγραφέων σε ξαναρίχνει νοερά, τούτη τη φορά, στα βράχια της παρ' ολίγον εθνικής μας τραγωδίας.
Μιλάω για την «Τελευταία μπλόφα» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού (εκδόσεις Παπαδόπουλος). Ενα σενάριο μέσα στο οποίο έπαιξες κι εσύ, παίξαμε όλοι. Συμμετείχαμε οι πάντες. Και ενώ γνωρίζει ο αναγνώστης το τέλος του story (ας το πούμε «αίσιο») όμως ξαναζεί συμπυκνωμένο τον χρόνο· παρακολουθεί από απόσταση τον εαυτό του, μαθαίνει τώρα τι ακριβώς διαδραματιζόταν τότε, πίσω από την πλάτη του και εν αγνοία του. Μας λέγανε - και το πιστεύανε πολλοί (!) - ότι εκβιάζοντας τούς έξω «όχι μόνο θα μας δώσουν χρήματα αλλά και θα μας παρακαλάνε να τα πάρουμε», ενώ οι έξω ήταν ήδη έτοιμοι να μας δώσουν τα παπούτσια μας στο χέρι και να μας ξωπετάξουν.
«Η τελευταία μπλόφα» είναι ένα λαϊκό ανάγνωσμα αλλά και βιβλίο εθνικής αυτογνωσίας. Καταγράφει ψύχραιμα, με αντικειμενική ματιά και προσεγμένη γλώσσα, τα γεγονότα από την άνοδο του Σύριζα στην εξουσία το Γενάρη του 2015 μέχρι το αδιέξοδο δημοψήφισμα του θριάμβου και της κατάρρευσης, και στη συνέχεια το τρίτο επαχθέστερο μνημόνιο και την ταπείνωση της χώρας: Το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, τα capital controls, την εφαρμογή, κατά γράμμα, των απαιτήσεων των πιστωτών. (Ειρήσθω εν παρόδω, ότι κανένας από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων δεν έχει αμφισβητήσει το παραμικρό από τα στοιχεία που παρατίθενται στην «Τελευταία μπλόφα»).
Οι δύο συγγραφείς έζησαν από κοντά τα γεγονότα, ξενύχτησαν στις αλλεπάλληλες συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών, αποτύπωσαν την τραγωδία που έζησε η χώρα τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης των Συριζανέλ καθώς και τις εν γένει επιπτώσεις του λαϊκισμού την περίοδο των μνημονίων *.
Η αξία του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι ωθεί σταδιακά και μεθοδικά τον καλοπροαίρετο - τον καλοπροαίρετο, λέω - αναγνώστη να παραδεχτεί «τι λάθος! τι μεγάλο λάθος έκανα να ενδώσω στον λαϊκισμό. Και είχα την ψευδαίσθηση μάλιστα ότι θα δικαιωθώ». Στο τσακ, όπως αποδεικνύεται από την εμπεριστατωμένη καταγραφή των ντοκουμέντων.
Ενας επηρμένος νάρκισσος που παρέσυρε τον αδαή Πρωθυπουργό του, οι παλινδρομήσεις τους και τα σούρτα φέρτα στην Ευρώπη, ο τσαμπουκάς. Πηγαινοέρχονταν σαν τους τουρίστες, αποκαλύπτουν συγγραφείς, με την πεποίθηση ότι «θα υποχωρήσουν τελικά οι έξω». Κι αυτό, ονομαζόταν «υπερήφανη διαπραγμάτευση».
«Η τελευταία μπλόφα» σε θυμώνει, αλλά και σε ανακουφίζει. Σε κάνει να αγανακτείς με την έλλειψη σχεδιασμού από μια επίσημη Κυβέρνηση αλλά λες «πάει, τέλειωσε αυτό, να δούμε τι θα γίνει από δω και πέρα». Κάποιες φορές, διαβάζοντας, σε λούζει ο κρύος ιδρώτας όπως όταν βλέπεις να καταστρέφεται δικός σου άνθρωπος από αφροσύνη και δεν μπορείς να κάνεις κάτι.
«Τώρα, πια, πάνε αυτά, πέρασαν κι ας μη τα θυμόμαστε» θα πείτε. Ε λοιπόν, όχι. Να τα ξεπερνάμε, συμφωνώ, αλλά όχι να ξεχνάμε. Να τα θυμόμαστε, πρέπει. Από τη δέουσα απόσταση. Σαν μάθημα εθνικής αυτοσυνειδησίας. Σαν κατ' ιδίαν αναστοχασμό. Και να προχωράμε, αφήνοντας πίσω το γινάτι και την τύφλωση. Σ'αυτό συμβάλλει «Η τελευταία μπλόφα».
Γιατί το επιχείρημα -διάχυτο, μάλιστα - που διάβαζα σε κάποιο από τα social είναι ανυπόστατο: «Τον υποστηρίζω γιατί κράτησε την Ελλάδα στο ευρώ», έλεγε. (Ναι, αφού προηγουμένως είχε κάνει τα πάντα για να βγάλει τη χώρα απέξω, και όταν ήταν στην αντιπολίτευση και στο καταστροφικό 6μηνο της συμπολίτευσης, μην τρελαθούμε κιόλας).
=========================
* «Αν οι προηγούμενοι οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, τούτοι δω της δώσαν μια κλωτσιά και τη 'ρίξαν μέσα» είχα γράψει στο protagon για τους Συριζανέλ με αφορμή το φιάσκο του δημοψηφίσματος.

του Κώστα Λογαρά