Κλαυσίγελος τύπου ΝΔ…

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για πολιτικές και κομματικές διαδικασίες στην τοπική Νέα Δημοκρατία, πρέπει να θυμόμαστε δύο πράγματα: Πρώτον ότι η κεντροδεξιά παράταξη είναι στην πόλη και στον νομό μειοψηφία, από πλευράς πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας. Δεύτερον η ΝΔ είναι από την σύσταση της ένα αμιγώς βουλευτοκρατούμενο αστικό κόμμα, όπου οι κομματικές οργανώσεις ακολουθούν τις ισορροπίες μεταξύ προσώπων και φιλοδοξιών. Σε ότι αφορά το πρώτο, σημαίνει ότι όλα τα επακόλουθα είναι φυσιολογικά και πολλαπλά καταγεγραμμένα. Όταν η ΝΔ χάνει τις εκλογές εξαφανίζονται σχεδόν όλοι από τις κομματικές οργανώσεις, πλην δύο τριών το πολύ προσώπων και όταν είναι να ξανακερδίσει πλακώνει κόσμος τόσος και τέτοιος, που κάποια στιγμή μπαίνει και ζήτημα εκτίμησης της νοημοσύνης των πολιτών ψηφοφόρων. Γιατί κάποιοι από αυτούς τη μία μέρα βρίζουν εν είδη κριτικής και την επόμενη αγκαλιάζονται για το καλό της νίκης!!!

Σε ότι αφορά το δεύτερο, η τοπική ΝΔ και οι νομαρχιακές επιτροπές της, οι περίφημες ΝΟΔΕ την έχουν ακούσει για τα καλά… Ακόμη και την εποχή που απαρτίζονταν από ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες και συνομιλούσαν με επίσης ισχυρά πολιτικά πρόσωπα που εκλέγονταν ή πολιτεύονταν στον νομό και στην πόλη, υπήρχε θέμα. Ποιος είναι ποιανού, ποιος προωθεί ποιόν και ποιος βάζει εμπόδια για ποιον. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 που ξεκίνησε στη ΝΔ η ανατολή του άστρου του Νίκου Νικολόπουλου μέχρι πριν μια εξαετία περίπου, μπήκε ένας νέος παράγοντας στις κομματικές οργανώσεις: Η ανακατωσούρα! Όλες τις χρησιμοποίησε ο κοντός, όλες τις ανακάτεψε και όλες στο τέλος τις κατήγγελλε! Αυτό βέβαια θέλει δύο για να γίνει. Έναν να μπορεί να το κάνει και άλλους να το εισπράττουν… Το 1998 οι κομματικές οργανώσεις της τοπικής ΝΔ δεν έπαιξαν όλες με καθαρά χαρτιά απέναντι στον Ευάγγελο Φλωράτο και ισχυρά κομματικά στελέχη στήριξαν τον Παναγιώτη Κοσιώνη. Έτσι ξεκίνησε από τότε ο παράξενος έρωτας της λαϊκής δεξιάς με το ΚΚΕ. Τη δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών όμως ήταν όλοι δίπλα στο Φλωράτο στην πλατεία Γεωργίου και κάποιοι διεκδικούσαν μερίδιο από την νίκη του…

Στις μέρες μας η τοπική ΝΔ και οι οργανώσεις της ξαναγέμισαν με κόσμο καθότι το μαγαζί ξαναπουλάει! Λογικά θα έπρεπε να έχουν εδώ και ένα εξάμηνο τουλάχιστον κουβεντιάσει βασανιστικά με την τοπική κοινωνία και με το κόμμα στην Πειραιώς. Τι θέλουμε στις δημοτικές εκλογές στην Πάτρα και τι κάνουμε για αυτό που θέλουμε. Αντί αυτού όμως, άφησαν αφενός τον Κώστα Χριστόπουλο στο εποχιακό χόμπι της ενασχόλησης με τα δημοτικά και ταυτόχρονα αφετέρου έσπρωχναν πληροφορίες εδώ κι εκεί για άσχετα πρόσωπα που βολεύουν τον κολλητό του καθενός και ούτε το συμφέρον της πόλης ούτε του κόμματος. Όταν όμως ο Νικολόπουλος μπήκε  στο παιχνίδι για να ανακατέψει την τράπουλα, να οργανώσει το δικό του «στρατό» και να στείλει μήνυμα στην ηγεσία της ΝΔ ότι έχει δύναμη κι ας μην τον θέλουν πίσω, τους έπιασε όλους η περίφημη κωλοπιλάλα! «Τι θα κάνουμε με τον κοντό στα πόδια μας. Θα τον βρούμε μπροστά μας στις εκλογές. Πρέπει να βρούμε ένα δικό μας άνθρωπο να μπορεί να συσπειρώσει το κόμμα». Και άλλα τέτοια του τύπου: Κακό που μας βρήκε! Η φωτογραφία από τη σχετική σύσκεψη στη ΝΟΔΕ όπου παρουσιάστηκε ο κατά τα άλλα αξιόλογος άνθρωπος Νίκος Παπαδημάτος ως υποψήφιος Δήμαρχος Πατρέων, ήταν χωρίς υπερβολή εικόνα μνημόσυνου. Καμια εικοσαριά άτομα με την ίδια στάση στα χέρια σταυρωμένα, έκαναν μια ψυχοθεραπεία κομματικής αυτοπεποίθησης στο παρα πέντε.

Θα μου πείτε ανοικτό παιχνίδι γίνεται, νέος νόμος υπάρχει που ευνοεί συνεργασίες στο δεύτερο γύρο και γι’ αυτό άλλωστε συνωστίζονται τόσοι υποψήφιοι Δήμαρχοι. Ας κατέβουν όλοι να κάνουν τον αγώνα τους. Σύμφωνοι! Όμως η συζήτηση γίνεται για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές και να κυβερνήσει τη χώρα. Η εικόνα του στην Πάτρα γύρω από τις δημοτικές διαδικασίες είναι εδώ και καιρό ανερμάτιστη, φοβική, κοντόφθαλμη και καταναγκαστική. Κι αν το θέλετε αλλιώς, περιγράφω με λίγα λόγια έναν ακόμη λόγο από τους πολλούς για τους οποίους εξακολουθεί να είναι ακόμα φαβορί ο Πελετίδης.