Κάγκουρες και μπακούρια ξανά στη μόδα… | dete

Κάγκουρες και μπακούρια ξανά στη μόδα...

Του Γιώργου Κοντογιάννη

Όταν ήμασταν παιδιά στη δεκαετία του '80 συνηθίζαμε να χαρακτηρίζουμε την ιδιαίτερη συμπεριφορά κάποιων συνομίληκών μας με παρατσούκλια που άφησαν εποχή και χαρακτήρισαν μια ολόκληρη γενιά. Ποιος ξεχνάει τους κάγκουρες, τα μπακούρια ή τα λετόνια! Με τον πρώτο χαρακτηρισμό ανομάζαμε αυτούς που έχουν αλήτικες παρέες της γειτονιάς, οδηγούν από πιτσιρικάδες, κάνουν θόρυβο με σούζες και πειραγμένες εξατμίσεις και κυκλοφορύν με ζαντομένα αυτοκίνητα έχοντας δυνατά τη μουσική. Μπακούρια ήταν και είναι οι ελαφρώς μαλωμένοι με το αφρόλουτρο, οι συνηδειτά ατημέλητοι και κυρίως χωρίς σχέση, που τους ξεχωρίζεις επειδή έχουν πρότυπο την πάρτη τους ή είναι συνήθως καβουροτσέπηδες! Και τέλος τα λετόνια ήταν οι εκτός μόδας και ντυσίματος τύποι, ολίγον αγενείς και θορυβοποιοί που την πέφτανε σε όλες τις γυναίκες με τρόπο κραυγαλέο και σε τρελένανε στην τράκα...

Στις δεκαετίες μέχρι τα μέσα του 2000 που ήρθε το πολύ χρήμα και κονομήσανε από τα δανεικά και αγύριστα των ξένων μέχρι και οι γύφτοι που λέει ο λόγος, αυτές οι κατηγορίες Ελλήνων πολιτών επισκιάστηκαν από τους νεόπλουτους, τους γιάπις και τα λογής κυριλέ κομματόσκυλα, όπου το πολιτικό χρήμα άλλαξε τον τρόπο ζωής τους, το ντύσιμό τους και το αυτοκίνητο ή τη μοτοσυκλέτα τους. Μέχρι το 2010 και ίσως λίγο αργότερα κυριαρχούσε η μούρη και όχι ο θόρυβος. Και η κουτσή κουρούνα πήρε SUV ή τετρακίνητο τζιπ, ακριβή μηχανή που δεν τολμάς να της πειράξεις την εξάτμιση και πολύ smart! Αυτή η εποχή που ήθελες να σε δει ο άλλος και όχι να σε ακούσει...

Η φτωχοποίηση της κοινωνίας έφερε ασφαλώς αλλαγές σε όλα αυτά και φυσικά στη συμπεριφορά μας. Και επειδή η ζωή εξελίσσεται ταχύτατα, φθάσαμε στην εποχή που τα ανθρώπινα αισθήματα περνούν από το tablet, το κινητό και το facebook. Η συντροφιά είναι υπόθεση του σκύλου και το ποιος είσαι είναι ξανά θέμα εξάτμισης της μηχανής ή θορύβου των ηχείων του CD στο αυτοκίνητο. Τα μπακούρια, οι κάγκουρες και τα λετόνια ξαναγύρισαν. Και το πιο μικρό παπί έχει πειραγμένη εξάτμιση ώστε να ακούγεται νύχτα στην Κορίνθου, την Έλληνος Στρατιώτου, την Ακρωτηρίου και κυρίως την Ακτή Δυμαίων! Τέσσερις τα ξημερώματα πάνω από δύο χιλιάδες ντεσιμπέλ ταράσσουν τον ύπνο σου και η γλυκιά μελωδία σου 'ρχεται στο αυτί: "Θέλω μια βρεγμένη σανίδα μαμαααα"! Η ραπ βγάζει τα εσώψυχα της κρίσης όπως έβγαλε το 1989 η "νύχτα ξελογιάστρα"! Με το ζαντομένο τότε φίατ ούνο! Για να μην πω για τη μηχανή μεγάλου κυβισμού. Τα ερπυστριοφόρα σε άσκηση στον Έβρο λιγότερο θόρυβο κάνουν τη νύχτα...

Μια ατελείωτη σύγχυση ταυτότητας μετά την κρίση καθορίζει την καθημερινή συμπεριφορά της σημερινής νέας Ελλάδας! Κάποτε προσπαθούσαμε να αποδείξουμε στους άλλους δίπλα, ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Τώρα παλεύουμε να πείσουμε τον εαυτό μας για όλα αυτά με τρόπο άτσαλο, θορυβώδη και σχετικά ανέξοδο... Γιατί δεν περισσεύουν λεφτά για... μούρη! Δεν ξέρω αν η χώρα επιστρέφει στην κανονικότητα αλλά η κοινωνία επέστρεψε στο 1989 με μια αγχωτική και θορυβώδη επιβίωση. Και ακόμη δεν ήρθε και η μελαγχολία του φθινοπώρου...