ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ – Η Πατρινή που σώθηκε… από του χάρου τα δόντια | dete

ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ - Η Πατρινή που σώθηκε… από του χάρου τα δόντια

Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, αυτοί που στην ουσία στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια των κρίσεων και των μνημονίων, το εκπαιδευτικό σύστημα, από την στιγμή που οι μόνιμες προσλήψεις έχουν παγώσει, ζουν μέσα στην αβεβαιότητα κυρίως για τις αλλαγές που θα δουν από το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας. Σαν να μην έφτανε αυτό αντιμετωπίζουν… και τον κίνδυνο τροχαίων ατυχημάτων, αφού καθημερινά κάνουν δεκάδες χιλιόμετρα… για να φθάσουν στον προορισμό τους.

 

Χιλιόμετρα αγωνίας, σε δρόμους καρμανιόλες που κρύβουν κινδύνους ακόμα και για την ζωή τους, σε ταξίδια που πλέον έχουν γίνει κάτι σαν ρουτίνα για αυτούς. Ιδιαίτερα όσοι ταξιδεύουν καθημερινά για πόλεις και χωριά της Ηλείας! Αλλοι στην Κυπαρισσία, στην Τρίπολη, στην Βόνιτσα, άλλοι στην Κλειτορία! Θα πρέπει να τονισθεί πως κάποιοι έχασαν και την ζωή τους σε τροχαία.

Όπως είναι γνωστό, οι περισσότεροι από τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς οι οποίοι ζητούν εδώ και χρόνια μάταια μία μετάθεση κοντά στον τόπο όπου ζουν, έχουν φτάσει να είναι οικογενειάρχες και με τα χρήματα που τους δίνονται είναι αδύνατον να διατηρούν δύο σπίτια, ένα  στην Πάτρα και στο μέρος που κάθε φορά διδάσκουν.

 

Αναγκαστικά λοιπόν ταξιδεύουν, με δικά τους έξοδα μετακίνησης!

 

Το τροχαίο ατύχημα είναι μία πιθανότητα που υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα τους! Η Νικολέτα Παπουτσή αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, στάθηκε τυχερή μέσα στην ατυχία της. Βγήκε ζωντανή μέσα από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου της, σε σφοδρή σύγκρουση που είχε στην Πατρών - Πύργου, πηγαίνοντας στο σχολείο της.

 

Η ίδια σε μήνυμα που απέστειλε σε συνάδελφο της εκπαιδευτικό για την περιπέτεια που είχε έγραψε τα εξής: «Συντάσσω αυτές τις δυο γραμμές για να αναλογιστούμε λίγο, μέσα στα ωράρια και τα τρεξίματα, το καθημερινό άγχος το οποίο ζούμε για να καταφέρουμε να φτάσουμε στα σχολεία μας έγκαιρα και υπό αντίξοες συνθήκες πολλές φορές.

 

Και να επιστρέψουμε στα σπίτια μας σώοι και αρτιμελείς, φυσικά. Ας αναλογιστούμε πόσα χιλιόμετρα διανύουμε στους δρόμους για χρόνια, ειδικά εμείς οι αναπληρωτές με κίνδυνο της ζωής μας. Εγώ, συνάδελφοί μου και προϊστάμενοί μου, σώθηκα και έχω να αντιμετωπίσω το ψυχολογικό σοκ και τις υλικές απώλειες.

 

Θα μπορούσα όμως να μην υπάρχω αυτή τη στιγμή που σας γράφω. Για το λόγο αυτό αφήνω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους υπενθυμίζοντας πως δεν είμαστε απλά ένας αριθμός.

 

Αφήνουμε παιδιά ορφανά και τη ζωή μας στην άσφαλτο. Υφιστάμεθα ανυπέρβλητες οικονομικές δυσκολίες. Ας έχουμε τουλάχιστον το σεβασμό και την κατανόηση που μας αξίζει για τον αγώνα μας». Και το ερώτημα προκύπτει αυτόματα: Μέχρι πότε θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση;