Ιστορίες χωρίς τίτλο- Η Πόρσε και… το Ντάτσουν

To χρονογράφημα του Θανάση Κούστα από την εφημερίδα "7 Μέρες Ενημέρωση" που κυκλοφορεί κάθε Τετάρτη

 

Μιας και αναφέρθηκα στο κείμενο της περασμένης εβδομάδας στον Λευτέρη Παπαδόπουλου, θέλω να πω, ότι είμαι θαυμαστής του καθώς με τα τραγούδια του μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε, διασκεδάσαμε μα κυρίως δακρύσαμε, αγκαλιαστήκαμε και με χαμηλωμένα τα φώτα, σιγοψιθυρίζαμε τους στίχους του, στην «φτωχολογία» και στην «άπονη ζωή»… Και όταν το μπακιρένιο καρτούτσο  στάλαζε,  στα ταβερνάκια της Καισαριανής και του Βύρωνα, σηκωνόμαστε δειλά να φέρουμε δύο-τρείς στροφές με τα ωραία ζεϊμπέκικα που μας χάρισε…      Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, για πολλά χρόνια έγραφε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» χρονογραφήματα στην στήλη «ΜΑΤΙΕΣ», που το καθένα είχε την δική του ιδιαίτερη αξία κι εγώ συνήθιζα να κρατάω τα αποκόμματα… 

Τα θυμήθηκα αυτά με αφορμή, μια συνάντηση που είχα με κάποιο γνωστό μου, ο οποίος εδώ και χρόνια, από την αρχή της κρίσης,  έχει το ίδιο πρόβλημα…  Ιδιοκτήτης μιας τζιπάρας (όπως λέμε) «Porsche Cayenne», όταν ξεκίνησε η κρίση, είχε ενδοιασμό αν πρέπει να την κυκλοφορεί λόγω υψηλού κόστους κίνησης, συντήρησης και λοιπών εξόδων.

Και κάθε φόρα που με συναντούσε με ρώταγε, όπως φαντάζομαι και πολλούς άλλους, τι βλέπω, αν βελτιώνεται η κατάσταση, αν θα βγούμε από την κρίση και άλλα παρόμοια ερωτήματα, για να μπορέσει να την πουλήσει σε αξιοπρεπή τιμή και όχι κοψοχρονιά. Και συνέχισε να την κυκλοφορεί, δηλαδή αραιά και που, κυρίως για να κάνει την φιγούρα και να την διπλοπαρκάρει στην Μαιζώνος όταν έπινε τον εσπρέσο του. Όταν ξεκίνησαν οι φορολογικοί έλεγχοι και σταματούσαν τα πολυτελή αυτοκίνητα, καλώντας του ιδιοκτήτες να ελέγξουν τις φορολογικές τους δηλώσεις, αναγκάστηκε (θέλοντας και μη) να την ακινητοποιήσει και με μία κουκούλα καλυμμένη να την  κοιτάζει από μακριά και  να περιμένει πότε θα περάσει η κρίση.                 

Αυτή λοιπόν ήταν η αφορμή για να θυμηθώ τον Λευτέρη Παπαδόπουλο που στην στήλη «ΜΑΤΙΕΣ», είχε γράψει το ακόλουθο κείμενο…

«Έχω ένα φίλο αρχιτέκτονα, ευγενέστατο άνθρωπο, ευκατάστατο,  ο οποίος έχει μανία με τα καλά αυτοκίνητα. Από χρόνια στριφογύριζε στο μυαλό του η ιδέα ν’ αγοράσει μια Πόρσε. Έκανε οικονομίες, πούλησε και το αμάξι που χρησιμοποιούσε ως τότε και την αγόρασε. Κόκκινη, αστραφτερή, κούκλα!. Δεν χόρταινε να τη βλέπει!  Σάββατο μεσημέρι  την παρέλαβε και αμέσως θέλησε να την βγάλει βόλτα!

Πήρε την Κηφισίας και κατηφόριζε, ευτυχής και ολίγον κορδωμένος, προς το κέντρο. Δίπλα στην Πόρσε του, ξαφνικά βρέθηκε ένας μαυριδερός… Αθίγγανος, μ΄ ένα φορτηγάκι Ντάτσουν, γεμάτο καρπούζια. Στο στόμα είχε καρφωμένη, ανάμεσα στα μπροστινά του δόντια, μία οδοντογλυφίδα. Εκεί κοντά στο γηροκομείο άναψε «κόκκινο». Ο φίλος μου πάτησε φρένο. Το ίδιο και ο καρπουζάς. «Κύριος», είπε ο οδηγός του Ντάτσουν στον αρχιτέκτονα, «αλλάζεις το αυτοκίνητό σου με το δικό μου;» Ο αρχιτέκτονας δεν απάντησε. Το βλέμμα του ήταν κολλημένο στα φανάρια, που δεν έλεγαν να πρασινίσουν. Ο τύπος με το Ντάτσουν επανέλαβε την ερώτηση στον φίλο μου.

Βλέποντας όμως ότι ο οδηγός της Πόρσε δεν του δίνει σημασία, πήρε στο χέρι του το μικρόφωνο, που χρησιμοποιεί για να διαλαλεί το εμπόρευμά του. Αμέσως η Κηφισίας ξεκουφάθηκε από την ξερή, όλο γρέζια, μανάβικη φωνή του: «Ρε φίλε, σε ξαναρωτάω: αλλάζεις η όχι το αμάξι σου με το δικό μου». Αλλά δεν αρκέστηκε σε αυτό, με ένα σπρώξιμο της γλώσσας στην οδοντογλυφίδα, την πέταξε μέσα στην Πόρσε! Ο οδηγός της διατήρησε την ψυχραιμία του. Και αμέσως με το που άναψε το «πράσινο» έβαλε μπρος για να φύγει. Κι έφυγε. Τον ακολούθησε αστραπιαία και ο μανάβης με το μικρόφωνο. Και συνέχιζε απτόητος να φωνάζει: «Φίλε, δεν μου απάντησες. Αλλάζουμε τα αυτοκίνητά μας;  Σου κάνω και μια σπέσιαλ προσφορά: μαζί με το Ντάτσουν θα σου δώσω και τα καρπούζια!». Ο αριχτέκτονας πάτησε γκάζι και εξαφανίστηκε. Ύστερα από μερικές ημέρες αφηγήθηκε την ιστορία με τον καρπουζά στην παρέα μας, που είχε ξελιγωθεί στα γέλια. Κατέληξε:  «Όπως καταλαβαίνετε, έπειτα από αυτό το κάζο που έπαθα, δεν ξανακυκλοφορώ με την Πόρσε. Την κλείδωσα στο γκαράζ και είμαι ήσυχος…». .

Κατόπιν αυτών, αποφάσισα κι εγώ να πω αυτή την ιστορία στον γνωστό μου, ώστε να ικανοποιηθεί, πως τουλάχιστον για άλλο λόγο, έχει βάλει κουκούλα στο δικό του… και όχι εξ αιτίας κάποιου ζωηρού Αθίγγανου… Αυτά.