Ιστορίες χωρίς τίτλο: Αχ Αννούλα του χιονιά… | dete

Ιστορίες χωρίς τίτλο: Αχ Αννούλα του χιονιά…

To χρονογράφημα του Θανάση Κούστα από την εφημερίδα "7 Μέρες Ενημέρωση" που κυκλοφορεί κάθε Τετάρτη.

Εν έτει 1978, μια νύχτα του Δεκέμβρη, στην σκοπιά του Όρχου του Λόχου Διοικήσεως του 523 Τάγματος Εθνοφυλακής δεν κουνιέται φύλλο. Το κρύο περονιάζει τα κόκκαλα και η άπνοια το κάνει ακόμη πιο τσουχτερό. Ο Πετσοφάς είναι το ξεροβούνι δεξιά από τον επαρχιακό δρόμο που οδηγεί από την Καλλονή στον Μόλυβο. Και από την σκοπιά φαίνονται στο βάθος τα αχνά φώτα της Σκάλας που τρεμοπαίζουν και χάνονται στην σκοτεινή θάλασσα το κόλπου, κάτω από ένα παγωμένο και ξάστερο ουρανό.

Έξη μήνες σε αντίσκηνο και δώδεκα στριμωγμένοι σε ένα τσίγκινο, όλο χαραμάδες ΤΟΛ. Κι εκείνο το βράδυ παρέα με μια χούφτα τσιμπίμπο της υπηρεσίας και ένα ποτηράκι κονιάκ, μέτραγα τις ώρες τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα μέχρι να πάει δύο η ώρα και να φέρει την αλλαγή ο δεκανέας υπηρεσίας.  Και στον θάλαμο η μαντεμένια σόμπα γέμιζε κάπνα τον χώρο… το πρωϊ μούτρα, αμπέχωνα και φόρμες καπνισμένα.  Κάθε Σάββατο στην Καλλονή, ο κυρ Θόδωρος είχε ένα παλιό ξενοδοχείο με μεγάλες τζαμαρίες και ξύλινα φαγωμένα πατώματα. Όμως το θερμοσίφωνο στο κοινόχρηστο μπάνιο ήταν σωτήριο, κι εμείς στην σειρά περιμέναμε σε ψάθινες καρέκλες με το σαπούνι και μια πετσέτα στα χέρια…

Και ήθελα ακόμη άλλους δώδεκα μήνες…

Αυτές οι εικόνες μου ερχόταν ξανά και ξανά σαν φάντασμα στην μνήμη, όταν η φωνή του Καλογιάννη με ταξίδευε σε αυτόν το Δεκέμβρη, με τους θαυμάσιους στίχους του Σαράντη Αλιβιζάτου και την μελωδία του υπέροχου Μάριου Τόκα.

 

«Πάει καιρός που το φεγγάρι δεν περνάει από ‘δω                                                            

το τοπίο είναι χακί, τρώει την καρδιά σου,                                                                           

σε λευκό χαρτί τη νύχτα ξαναγράφω σ’ αγαπώ                                                                    

στη σκοπιά παραμιλάω τα’ όνομα σου».

 

Το τοπίο ήταν χακί γύρω βαρέλια, παροπλισμένες «καναδέζες» και σκοτεινές αποθήκες από λαμαρίνα… ξάστερος ο ουρανός και κάπου -  κάπου τρεμόπαιζε η Αφροδίτη… πίσω από ένα μονίμως χαλασμένο regover.

 

«Αχ Αννούλα του χιονιά δεν θα είμαι πια μαζί σου                                                         

στου Δεκέμβρη τις εννιά που έχεις Άννα την γιορτή σου»

 

Ησυχία φαρμακερή στο ξεροβούνι, πόσες Αννούλες άραγε απόψε ονειρεύονται παρέα με την καπνισμένη ξυλόσομπα… και πόσες γιορτές γίνονται με Αννούλες αλλά χωρίς αυτά τα ξεχασμένα παιδιά.. κι όμως

 

«Χθες το βράδυ στ’ όνειρό μου τι σου είναι το μυαλό                                                   

μπήκαν λέει περιστέρια στο στρατώνα                                                                                

 κι όπως το ‘φερε η κουβέντα, μου είπαν όνειρο κι αυτό                                                    

σήκω πήγαινε στην Άννα του χειμώνα..»

 

Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Μάριο Τόκα και να τον συναντήσω αρκετές φορές σε φιλική παρέα. Όσο ευαίσθητες ήταν οι μελωδίες του άλλο τόσο και αυτός. Ένας ήρεμος, ευαίσθητος και ολίγον ντροπαλός συνθέτης που μας χάρισε απίθανες και μοναδικές βραδιές. Είμαστε συνομήλικοι με διαφορά 20 ημερών κι έφυγε πολύ νέος σε ηλικία 54 ετών.

 

Τα τραγούδια του με ακολουθούν και ποιος δεν έχει ψιθυρίσει τα «Σ’ αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη», «Εξαρτάται», «Το σημάδι», «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη», «Μια στάση εδώ» και πολλά άλλα…

Μα το τραγούδι «η νύχτα μυρίζει γιασεμί», σε στίχους του Σαράντη Αλιβιζάτου κι αυτό, είναι μία ωδή αφιερωμένη στον μυστικό και απαγορευμένο έρωτα, που ο μάγος Μάριος Τόκας αποθέωσε…

 

Διηγείται ο στιχουργός-ποιητής Σαράντης Αλιβιζάτος

Η «Νύχτα Μυρίζει Γιασεμί» δεν έχει πολλά στοιχεία. Έχει ένα στοιχείο μόνο: Ότι είχα ερωτευθεί και μ’ είχε ερωτευθεί ένα κορίτσι. Εγώ ήμουν παντρεμένος και δεν «παίξαμε» μαζί. Κι είναι πολύ απλό. Αυτό δεν ξέρω πως γράφεται και πως λέγεται. Η συγκεκριμένη το ξέρει ότι το τραγούδι είναι γραμμένο γι’ αυτήν και με λατρεύει και την λατρεύω. Αγαπιόμαστε ακόμα. Το γιασεμί είναι το δύσκολο παρθενικό άρωμα. Ήταν το άρωμά της που δεν ήθελα να το προδώσω στον άντρα της, γιατί η κοπέλα ήταν παντρεμένη. Είναι κι άρωμα φιλίας το γιασεμί.

 

Ένας κόσμος τραγούδια, ένα δάσος σ’ αγαπώ                                                              

μες στα μάτια σου παίζουνε κρυφτό.

Έχεις μπει στη ζωή μου την καρδιά μου να πονάς                                                                        

κι απ’ το γέλιο στο δάκρυ με γυρνάς.

 Να σε πάρω δικιά μου με έναν έρωτα τρελό,                                              

φουρτουνιάζει κι απόψε το μυαλό!                                                                    

Το φεγγάρι αλήτης σού χαϊδεύει το κορμί,  κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί.

 Τώρα τι να σου πω; Φταίω, που σ’ αγαπώ!                                                                                    

Τ’ άστρα χίλιοι καημοί κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί.

Ταξιδεύω μαζί σου κι ειν’ οι σκέψεις μου κρυφές, μα ταξίδι δεν κάναμε ποτές.                    

Να σε κάνω δικιά μου σε φωνάζω τις βραδιές,                                                  

μα δεν ήρθες και σήμερα και χθες.

Είμαι μόνος κι απόψε μέσα σε όνειρα φωτιά, η αγκαλιά σου για μένα ξενιτιά.                      

Το φεγγάρι αλήτης σού χαϊδεύει το κορμί, κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί..

 Τώρα τι να σου πω;  Φταίω, που σ’ αγαπώ!                                                   

Τ’ άστρα χίλιοι καημοί                                                                                                                        

κι η νύχτα μυρίζει γιασεμί.