ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ: Εδώ Πολυτεχνείο…. Και οι «Πειρατές» που έγραψαν ιστορία | dete

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ: Εδώ Πολυτεχνείο…. Και οι «Πειρατές» που έγραψαν ιστορία

Του Θανάση Κούστα

Ήμουν δεκαεννιά χρονών, πρωτοετής φοιτητής στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή του Πειραιά. Το ραδιόφωνο και η τηλεόραση επιτυχώς ελεγχόμενα από το δικτατορικό καθεστώς, επιτελούν το έργο τους που είναι η προπαγάνδα μέσω των ψυχαγωγικών και ενημερωτικών εκπομπών. Η εξουσία φοβάται, άρα περιορίζει. Οι εξουσιαζόμενοι φοβούνται, άρα σωπαίνουν.  Κι εμείς, η ανήσυχη, υποψιασμένη  και αγχωμένη νεολαία εκείνης της περιόδου, βρίσκαμε διέξοδο αλλά και σαν μια μορφής αντίσταση στην Deutsche Welle για ενημέρωση, στο υπόγειο της οδού Ορλώφ του φίλου μου του Στέφανου.  Και  βέβαια στους παράνομους (πειρατικούς) ερασιτεχνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς με περίεργα ονόματα - ψευδώνυμα,  που ξεφύτρωναν στις γειτονιές, με το κίνδυνο της σύλληψης για τους τολμηρούς ιδιοκτήτες και της παραδειγματικής τιμωρίας. Εμείς στην γειτονιά μας, το Κουκάκι, είχαμε την «Λευκή Ακρίδα», με ξένη μουσική από δίσκους με ανταλλαγές και πολλά σχόλια. Κάναμε τις αφιερώσεις μας, ακούγαμε τις αντίστοιχες, είχαμε και τα τυχερά μας με γνωριμίες που προέκυπταν μέσα από αυτές. Η γνωριμία δε ίσως και φιλία με κάποιον ραδιοερασιτέχνη – πειρατή, ήταν πλεονέκτημα και εφαλτήριο γνωριμιών και προσκλήσεων σε πάρτι.

Αρκετά μακριά από την γειτονιά μας, στην Νέα Ιωνία, τρείς νέοι ραδιοερασιτέχνες μαζεύονται κάθε απόγευμα στο διαμέρισμα του Σταμάτη (Seven –up) και κατασκευάζουν τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς τους σταθμούς. Είναι ο Πέτρος (Peter N1), ο Τάσος (Be One) και ο Γιάννης (Sunrise). Η τεχνογνωσία τους είναι αρκετά καλή για την εποχή, κανείς όμως δεν φανταζόταν πως θα χρειαζόταν να μεταλαμπαδεύσουν την τεχνογνωσία τους σε κάποιους άλλους νέους, που έγκλειστοι στο κτίριο της οδού Πατησίων, αποφάσισαν άφοβα να συσπειρώσουν τον κόσμο.

Μια βδομάδα πριν από την 17 Νοεμβρίου στα μεσαία κύματα, ίσα που ακούγονται τα πρώτα μηνύματα   από έναν στοιχειώδη, μικρής ισχύος πομπό, ο οποίος έχει στηθεί πρόχειρα στο κτίριο των Χημικών, στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 15 του μήνα, οι νεαροί «πειρατές» καλούνται να αναλάβουν  δράση. Ο Πέτρος, ο Τάσος, ο Σταμάτης και ο Γιάννης. Την φορά αυτή δεν θα μεταδώσουν τραγούδια από τον αέρα, δεν θα κάνουν αφιερώσεις ούτε σχόλια παρεϊστικα αλλά θα ενισχύσουν φωνές και εκκλήσεις για αντίσταση, ανυπακοή και οργάνωση. Ενώνουν τις δυνάμεις και τις γνώσεις τους και με γρήγορους ρυθμούς, μαζεύουν ανταλλακτικά, λάμπες, πυκνωτές ελαίου, μετασχηματιστές και μέσα σε δύο ώρες έχουν στήσει τον πρώτο σταθμό στους 1.050 χιλιόκυκλους με κατασκευαστή τον ραδιοπειρατή Γιώργο Κυρλάκη (Easy rider,) στο κτίριο της σχολής Μηχανολόγων:

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων  φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων, εκπέμπουμε σε 1.050 χιλιόκυκλους, μεταδίδουμε μήνυμα συμπαράστασης προς τους φοιτητές και τους εργαζόμενους που αγωνίζονται κλεισμένοι στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο».  Πρώτος εκφωνητής που έδωσε και το όνομα του σταθμού ήταν ο μεταλλειολόγος Μίλτος Χαραλαμπίδης. Ο σταθμός ακούγεται σε όλη την Αθήνα και αναμεταδίδεται από πολλούς ραδιοπειρατές αλλά και ξένους ραδιοσταθμούς, όπως BBC, Deutsche Welle και άλλους.

Ο Πέτρος Πολλάτος (Peter N1) έλεγε ότι «Μέσα σε δύο ώρες είχαμε στήσει έναν σταθμό-καμπάνα. Είχαμε όλα τα μηχανήματα γιατί βγαίναμε παράνομα αρκετοί από εμάς από το 1965. Όσοι είχαν τα κότσια έκαναν αναμετάδοση μέσα από τις δικές τους συχνότητες. Εγώ τους έκανα αναμετάδοση στα FM από τους 96,6  κάποιοι όμως συνελήφθησαν από το χουντικό καθεστώς, όπως ένας φίλος μου ο Παναγιώτης που είχε το ισχυρότερο μηχάνημα αναμετάδοσης».

Η λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού μέσα στο Πολυτεχνείο, δίνει νέα ποιότητα στην εξέγερση και την μετατρέπει από φοιτητική σε παλλαϊκή. Χάρη στον ισχυρό πομπό του, όλη σχεδόν η Αθήνα ακούει για πρώτη φορά – ύστερα από εξήμιση χρόνια – την φωνή των ελεύθερων πολιορκημένων. Δημοκρατία, ανεξαρτησία,  λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη. Ακούγονται επίσης οι λέξεις Χούντα και Δικτατορία. Η Μαρία Δαμανάκη και ο Δημήτρης Παπαχρήστος είναι οι γνωστοί εκφωνητές, ωστόσο καθοριστικός ήταν ο ρόλος του τρίτου του σταθμού, του σκηνοθέτη Λάμπρου Παπαδημητράκη.  . Ο Γιώργος Κυρλάκης (Easy rider), ο «ραδιοπειρατής» των εξεγερμένων ήταν άγρυπνος πάνω από τον πομπό, καθώς ο στρατός της χούντας έκανε παρεμβολές με παράσιτα (το γνωστό σφύριγμα στην κλασσική ηχογράφηση). Εκείνη την εποχή ο στρατός έκανε παρεμβολές και στην Deutsche Welle που μετέδιδε πρόγραμμα και στην Ελληνική γλώσσα.    Ο Γιώργος (Easy rider) που φαίνεται στην γνωστή φωτογραφία, έχει μπροστά του ένα όργανο που μάλλον ήταν γέφυρα RLC της General Radio και …  « Ένα το χελιδόνι και η άνοιξη ακριβή για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή….».

Στις 1.00 η ώρα φανήκαν τα τανκς στην Πατησίων, δύο στα πλάγια και ένα μπρος από την κεντρική πύλη….

«Λαέ των Αθηνών, αυτή την στιγμή έξω από το Πολυτεχνείο επί της οδού Πατησίων βρίσκονται τανκς. Οι Έλληνες που βρίσκονται μέσα στο Πολυτεχνείο, έξω από το Πολυτεχνείο και στους άλλους δρόμους ξέρουν πως θα φερθούν τα τανκς, ξέρουν πως θα φερθούν οι φαντάροι, ότι η καρδιά των φαντάρων είναι μαζί τους, ξέρουν ότι οι φαντάροι δεν θα αποφασίσουν να πατήσουν την σκανδάλη ενάντια στον άοπλο, στον άμαχο πληθυσμό….»

Μια ώρα πριν γίνει η εισβολή του τανκ και με έντονη την φημολογία για επίθεση, ο Πέτρος και ο Τάσος θα φύγουν τρέχοντας από την πίσω πόρτα του πολυτεχνείου, καθώς ήταν οι μεγαλύτεροι και ήταν στοχοποιημένοι και ως πειρατές…..

Ο εκφωνητής συνεχίζει «Αυτή την στιγμή πιστεύουμε πως κάθε στρατιώτης, κάθε αξιωματικός που αγαπάει την Ελλάδα, δεν θα σηκώσει το χέρι του, δεν θα χύσει αίμα πατριωτικό , αίμα αδελφικό» πίσω από το μικρόφωνο ήταν το αυθόρμητο, το στιγμιαίο το ανθρώπινο… «Ο σταθμός μας δεν θα σταματήσει να μεταδίδει μέχρι το πρωϊ. Ο μόνος ελεύθερος σταθμός μετά από έξη χρόνια δικτατορίας. Αγαπητοί ακροατές που μας ακούτε, θα διακόψουμε για λίγο την μετάδοση των ειδήσεων. Μόλις μάθουμε νέα θα σας… θα επικοινωνήσουμε και πάλι μαζί σας. Μείνετε στους δέκτες σας στο ίδιο μήκος κύματος».

… όταν έφθασα σπίτι, περνώντας ανάμεσα σε φωτιές και οδοφράγματα από την πλατεία Βάθης, Σοφοκλέους, Αιόλου, Πλάκα, Μακρυγιάννη, με μάτια πρησμένα από τα δακρυγόνα που είχαν πνίξει την ατμόσφαιρα, έβαλα το ραδιόφωνο για να μάθω τα νεώτερα. Ο σταθμός είχε σιγήσει, ήταν περασμένες τρεις. Η λειτουργία του διήρκεσε 34 ώρες, από τις 5μ.μ. της Πέμπτης 15 Νοεμβρίου έως τις 3.00 του Σαββάτου.

(από την εφημερίδα 7 Μέρες Ενημέρωση που κυκλοφορεί κάθε Τετάρτη)