Η εθνική μοναξιά του Μίκη… | dete

Η εθνική μοναξιά του Μίκη...

Είδα τις καταπληκτικές εικόνες από τη μαγική κυριολεκτικά βραδιά στο Καλλιμάρμαρο στάδιο της Αθήνας προς τιμήν του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη και προσπαθώντας να απομυθοποιήσω αυτό που έβλεπα κατέληξα στο εξής: Ήταν το αποκορύφωμα μιας εθνικής μοναξιάς. Ο τεράστιος Έλληνας μουσικοσυνθέτης που έχει παγκόσμια αναγνώριση και το σεβασμό όλου του Ελληνισμού, είναι ίσως ο πιο ευτυχισμένος Έλληνας. Χόρτασε τιμή και δόξα για ζωή και για θάνατο. Και είναι ασφαλώς μεγαλείο απλότητας να τολμάει στα 94 του χρόνια να "τσαλακώνει" την εικόνα του και το μύθο του παίρνοντας αυτή τη μοναδική πνευματική τροφή από την αγάπη του κόσμου. Γιατί κακά τα ψέματα δεν είναι και το πιο σύνηθες ένας άνθρωπος κοντά στα εκατό να πρέπει να είναι καλοντυμένος ανάμεσα σε τόσο κόσμο σε αναπηρικό καροτσάκι τόσες ώρες!

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι μάλλον αγγίζει τα όρια της υπερβολής αυτή η Ιστορία με τις συναυλίες προς τιμή του Μίκη Θεοδωράκη δυο φορές το χρόνο σχεδόν τα τελευταία χρόνια και ότι μάλλον κάπως πρέπει ο υπερήλικας μουσικοσυνθέτης να αφεθεί στην ηρεμία του. Έχω καταλάβει ότι ο ίδιος νιώθοντας αιώνιος έφηβος δεν ενοχλείται από όλο αυτό, αντίθετα το απολαμβάνει όσο φυσικά μπορεί κανείς να θεωρεί ότι έχει σ' αυτή την ηλικία απόλυτη επίγνωση το όλου εγχειρήματος. Όσο μπορεί ο άνθρωπος και συμμετέχει κάνει καλά και μπράβο του. Κυρίως δε όταν αυτές οι συναυλίες έχουν και χαρακτήρα κοινωνικό ή φιλανθρωπικό όπως η προχθεσινή. Για μένα είναι αλλού το θέμα. Η παραδοχή μιας ολόκληρης χώρας και ενός πνευματικού κόσμου ότι η Ελλάδα σταμάτησε στο Μίκη...

Αυτό περιγράφεται ως εθνική μοναξιά. Γιατί άραγε τόσα χρόνια δεν προέκυψε ο νέος Μίκης; Θα πει κάποιος γιατί δεν είχαμε ούτε έχουμε τους ίδιους κοινωνικούς αγώνες, ούτε την ίδια πολιτική συγκυρία ούτε η διαδρομή της χώρας είναι ίδια μ' εκείνη του ‘60 που ο λόγος και η μουσική εγείρουν συγκινήσεις και πάθη στο λαό μας. Σύμφωνοι, αλλά μήπως υπάρχει και κάτι παραπέρα; Έχουν κατά καιρούς βγει αρκετοί καλλιτέχνες, μουσικοί, συνθέτες, τραγουδιστές ποιητές που δεν είχαν όμως την αίγλη του Θεοδωράκη ούτε ταυτίστηκαν με κάποιας μορφής αγώνα ή δημόσιου λόγου. Γιατί αυτοί δεν έτυχαν τέτοιας αναγνώρισης και δόξας; Καταρχήν, η ίδια η ζωή δείχνει πως ο τυχερός είναι πάντα ένας ανάμεσα σε πολλούς και δεύτερον πολλοί από αυτούς πείστηκαν ότι έπρεπε να περάσουν από το "ταμείο" στις δεκαετίες που πέρασαν και συνεπήραν όλη τη χώρα. Και εννοώ το ταμείο του πολιτικού χρήματος... Διότι οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες έχουν πια άλλο στόχο. Το χρήμα και την εξουσία. Μέσα ή δίπλα...

Μακάρι να' ρθει κάποτε μια γενιά στην Ελλάδα που η παιδεία και η κουλτούρα της να βγάλουν όχι έναν αλλά πολλούς Μίκηδες. Χωρίς να είναι απαραίτητο πια να θυσιαστεί η δημοκρατία, η ελευθερία ή άλλα αγαθά της ζωής μας. Και μην πει κάποιος πως Μίκης δεν ξαναγίνεται. Υπάρχει ανάγκη να ξαναγίνει γιατί έτσι προχωράει η κοινωνία και η χώρα σε μια νέα πρόοδο. Αλλιώς η εθνική μοναξιά σιγά σιγά κινδυνεύει να γίνει κατάθλιψη...