Η Ρένα της Μανέ! Η πρωταγωνίστρια της παράστασης- τοιχογραφίας της Ελλάδας του 20ου αιώνα, μιλάει στις «7Μ» | dete

Η Ρένα της Μανέ! Η πρωταγωνίστρια της παράστασης- τοιχογραφίας της Ελλάδας του 20ου αιώνα, μιλάει στις «7Μ»

Η ζωή, όπως και ο έρωτας δεν έχει φραγμούς. Αυτό το γνωρίζουν σχεδόν όλοι. Ελάχιστοι ωστόσο είναι αυτοί που το βιώνουν και συνήθως άνευ σκέψεως, απλά, ανεπιτήδευτα, με τη φυσικότητα με την οποία παίρνουν μιαν ανάσα.  Η Ρένα, βγαλμένη από τις σελίδες του ανατρεπτικού Αύγουστου Κορτώ, είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση.

Μια... περίπτωση που πάει ακόμη πιο πέρα, που αποκτά σχήμα και πρόσωπο,  με τη βοήθεια της Υρώς Μανέ, η οποία σε αυτό το ρόλο είναι μια ακόμα σημαντική αποκάλυψη.

Αυτή η παράσταση- τοιχογραφία της χώρας μας στον 20ο αιώνα, η οποία έκανε θραύση στο δημοτικό θέατρο του Περιαιά  με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που προσφέρει ερωτικές υπηρεσίες, έρχεται στην Πάτρα την 1η Αυγούστου και διεκδικεί το κοινό της.

Η Υρώ Μανέ, μιλάει στις «7Μ» για τη Ρένα που τη μάγεψε.

 Πόσο τολμηρό και πόσο προκλητικό για σας ήταν το εγχείρημα να υποδυθείτε τη Ρένα;

«Είναι πράγματι τολμηρό εξαιτίας τουγεγονότος ότι υποδύομαι μια γυναίκα προχωρημένης ηλικίας η οποία είχε κάνει το επάγγελμα της ιερόδουλης. Επειδή, όμως, ο χαρακτήρας της Ρένας δεν έχει διαποτιστεί απ’ όλα αυτά τα κλισέ που έχουμε στο μυαλό μας σε σχέση με το επάγγελμά της, προσπαθώντας να ενσαρκώσω τον χαρακτήρα της, κινήθηκα αποκλειστικά στον ψυχικό της κόσμο. Πράγμα που με γοήτευσε πολύ».

 Τι είναι αυτό που κάνει τη Ρένα μοναδική προσωπικότητα;

«Η Ρένα σπανίζει σαν προσωπικότητα.  Ενώ έχει περάσει μια δύσκολη ζωή – και μπορούμε να φανταστούμε το γιατί, μόνο και μόνο λόγω του επαγγέλματός της – η σκληρότητα δεν έχει αποτυπωθεί πάνω στον χαρακτήρα της. Διατηρεί την αισιοδοξία της, τη δοτικότητά της, την καλοσύνη και την αθώα ματιά προς τη ζωή και τους ανθρώπους».

Σας δίδαξε κάτι αυτός ο ρόλος;

«Αυτό που κρατάω από τη Ρένα είναι η δύναμη και η αισιοδοξία της. Το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κρατάει τη ψυχή του αλώβητη, ό,τι κι αν επαγγέλλεται. Ένα μεγάλο μάθημα για μένα».

Τι  πιστεύετε ότι μαθαίνει η Ρένα στο θεατή; Με ποια αίσθηση αυτός αναχωρεί από το θέατρο;

«O θεατής είναι πάντα ο καλύτερος κριτής.  Όταν έρχεται σε μια παράσταση, έρχεται να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Πάντως, από ανθρώπους που συναντώ όταν έρχονται στα καμαρίνια, τους βλέπω να έχουν αγαπήσει τη Ρένα γι’ αυτό που είναι. Να μην κρίνουν από το περίβλημα του επαγγέλματός της. Να καταλαβαίνουν πως η ουσία της ζωής είναι η αγάπη και το να παλεύεις για τους ανθρώπους και τις ιδέες που αγαπάς».

Το έργο διατρέχει  σχεδόν όλη την ιστορία της Ελλάδας τον  20ου αιώνα. Θεωρείτε ότι αυτό, το ότι δηλαδή μας επιστρέφει σε μια ιστορία όχι τόσο φρέσκια μα ούτε και τόσο παλιά που ωστόσο διαμόρφωσε την εικόνα της χώρας, είναι ένα μέρος της επιτυχίας της παράστασης;

«Κατά τη γνώμη μου, πάντα γοητεύει τον θεατή μια τέτοιου τύπου αναδρομή. Μια αναδρομή που δεν κουνάει το δάχτυλο και δεν νουθετεί αλλά καταγράφει με έναν πολύ προσωπικό τρόπο τη «θέση» που έχει ένας λαϊκός άνθρωπος ο οποίος βλέπει τα γεγονότα, σαν μια μονάδα μέσα στο πλήθος και τα μεταφέρει μέσα από τη δική του οπτική και πρίσμα».

Η σκηνοθέτης, η Νικαίτη Κοντούρη, έχει πει ότι γεννάτε συνεχώς επί σκηνής και δεν επαναπαύστε στις δάφνες σας. Πώς το καταφέρνετε αυτό;

«Με πολλή δουλειά και με διάθεση να ανατρέψω την εικόνα μου. Να μην δουλεύω με τα στερεότυπα των ρόλων. Είναι αλήθεια πως βάζω δύσκολα στον εαυτό μου αλλά το προτιμώ έτσι. Φροντίζω να κρατώ  ανοικτό το ένστικτό μου και τον αυθορμητισμό μου προκειμένου να με οδηγήσει ο ρόλος».

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον συγγραφέα; Έχετε έρθει σε επαφή με τον Αύγουστο Κορτώ; Πώς του φάνηκε όταν είδε για πρώτη φορά την ηρωίδα του στο σανίδι;

«Βέβαια και ήρθα σε επαφή με τον συγγραφέα. Πρώτα-πρώτα του είπα ότι ενθουσιάστηκα με το βιβλίο του. Ήταν διακριτικός από την αρχή, δεν ήρθε καν στις πρόβες και όταν είδε το έργο συγκινήθηκε γιατί ακόμη και η δική του εικόνα για τη Ρένα ξεπεράστηκε από το πώς χτίστηκε η παράσταση. Είναι ένα έργο που γράφτηκε με πολλή αγάπη και υλοποιήθηκε με απόλυτο σεβασμό».

Αν κάνατε μια αναδρομή στην καριέρα σας, σε ποιες δουλειές θα σταματούσατε; Ποιες θεωρείτε σταθμούς;

«Δύο έργα μου έρχονται στον νου. «Ο Άι Βασίλης που ήταν σκέτα λέρα» στο θέατρο Αποθήκη  γιατί υλοποίησα ένα όνειρό μου: Να συνυπάρξω στη σκηνή με τους φίλους μου, ανθρώπους που εκτιμούσα και «Ο Συμβολαιογράφος» με τον ρόλο της Ερασμίας. Κρατά στην καρδιά και το μυαλό μου μια πολύ σημαντική θέση».

Πώς βλέπετε σήμερα τις τηλεοπτικές δουλειές και ποια τηλεοπτική σας συνεργασία νοσταλγείτε;

«Η τηλεόραση βαδίζει πάντα με την εποχή της κοινωνίας. Όπως θα έχετε παρατηρήσει κι εσείς, η παραγωγή ελληνικών ταινιών ή σειρών έχει σταματήσει ενώ βλέπουμε πολλές επαναλήψεις. Πιστεύω πως η οικονομική κρίση οδήγησε σε αυτή την απόφαση. Διατηρώ όμως την αισιοδοξία μου και πιστεύω πως σύντομα αυτή η εικόνα θα αλλάξει. Αυτό εύχομαι! Όσο για το τι νοσταλγώ, θα απαντούσα για τα Εγκλήματα. Ήταν πραγματικά μια υπέροχη δουλειά».

Σ.σ. Η παράσταση θα δοθεί την Πέμπτη 1η Αυγούστου, στις 21.30 στο Αρχαίο Ωδείο  της Πάτρας

«Ήταν διακριτικός από την αρχή, δεν ήρθε καν στις πρόβες και όταν είδε το έργο συγκινήθηκε γιατί ακόμη και η δική του εικόνα για τη Ρένα ξεπεράστηκε από το πώς χτίστηκε η παράσταση».

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:

«Μια ομάδα ρεπόρτερ-συγγραφέων γνωρίζουν τη Ρένα τη Σμυρνιά στο Athens Pride Parade. Η Ρένα τους καλεί σπίτι της και με τον δικό της μοναδικό τρόπο, ξετυλίγει το νήμα της περιπετειώδους ζωής της. Μέσα από τη σπαρταριστή αφήγησή της, αποφασίζει να τους μοιράσει ρόλους, κι έτσι οι νέοι που την ακολούθησαν αρχίζουν να «υποδύονται» τους μεγάλους έρωτες της ταραγμένης της ζωής. Η Ρένα, στο κλαρί από τα γεννοφάσκια της, μας παίρνει μαζί της στο ταξίδι της ζωής της και της ιστορίας της Ελλάδας από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα. Ένα συναρπαστικό ταξίδι γεμάτο εικόνες, μουσικές και τραγούδια ολόκληρου του 20ου αιώνα.»
Νικαίτη Κοντούρη

«Η Ρένα θα μπορούσε να είναι μια ακόμα πουτάνα. Μια ακόμα ξεμωραμένη ηλικιωμένη πουτάνα με πολλές εμπειρίες. Δεν είναι όμως. Γιατί δεν είναι ούτε η πουτανιά που την ορίζει. Ούτε τα χρόνια. Ούτε η ίδια η ιστορία. Η λαχτάρα της για τη ζωή και ο έρωτάς της για το αύριο είναι που την ορίζουν. Η επιθυμία της να ξημερώσει ένα ακόμα πρωί, να πιει το καφεδάκι της μαζί με το τσιγάρο της στο μπαλκόνι και να κοιτάει όπου φτάνει το μάτι της και ακόμα παραπέρα. Και αν σε δει στο δρόμο μετά να σου πει: “Να ζήσεις όσο μπορείς πιο ευτυχισμένος. Ν' αγαπήσεις και ν΄ αγαπηθείς”.»
Στέλιος Χατζηαδαμίδης

 

Γ. Κοντογεωργοπούλου

(εφ. 7 Μέρες Ενημέρωση)