ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ! Οι ξεχασμένοι ευεργέτες της Πάτρας -ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ; | dete

ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ! Οι ξεχασμένοι ευεργέτες της Πάτρας -ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ;

Ο Χρήστος Κορύλλος και ο Ιωάννης Βασιλείου ήταν δύο από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της Πάτρας. Έδωσαν στην πόλη τα πάντα, θα έλεγε κανείς πως της πρόσφεραν ό, τι είχαν και δεν είχαν.

Δυστυχώς, όμως, αυτή η ίδια πόλη που ευεργέτησαν τούς γύρισε την πλάτη, καθώς δεν έκρινε σκόπιμο να τούς τιμήσει με την απόδοση του ονόματος τους σε ένα κεντρικό δρόμο ή μια πλατεία.

Και ναι μεν για τον Χρήστο Κορύλλο ένα δρομάκι απέναντι από το Παλαιό Δημοτικό Νοσοκομείο φέρει το όνομα του, για τον Ιωάννη Βασιλείου, ωστόσο, δεν έγινε ούτε αυτό.

Έφτιαξε το πρώτο νοσοκομείο,

ίδρυσε τον πρόδρομο της Παναχαϊκής

Στο πέρασμα από τον 19ο αιώνα στον 20ό, όποια πέτρα κι αν σήκωνε κάποιος στην Πάτρα θα έβρισκε από κάτω τον Χρήστο Κορύλλο (1842 -1930), ο οποίος ήταν ένας μεγάλος γιατρός και ταυτόχρονα μια σημαντική προσωπικότητα που δέσποσε στο δημόσιο βίο της αχαϊκής πρωτεύουσας.

Υλοποιώντας ένα σημαντικό έργο σε όλους τους τομείς και τις εκφάνσεις της πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και αθλητικής ζωής της πόλης, ο Χρήστος Κορύλλος συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους ευεργέτες της. Ενδεικτικά, ας σημειωθεί ότι, μεταξύ άλλων, έκανε και τα ακόλουθα:

*Αφιέρωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για να ανεγερθεί το (παλαιό) Δημοτικό Νοσοκομείο, το οποίο και διοίκησε.

*Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου, που υπήρξε πρόδρομος της Παναχαϊκής, προχωρώντας παράλληλα στην ίδρυση και λειτουργία Μουσικού Τμήματος, Βιβλιοθήκης, ακόμη και φροντιστηρίου ξένων γλωσσών.

*Διοργάνωσε τους πρώτους Κολυμβητικούς Αγώνες που έγιναν στην Πάτρα.

*Συνετέλεσε στη δημιουργία ενός σύγχρονου για την εποχή του Μετεωρολογικού Σταθμού.

*Διέθεσε μεγάλο χρηματικό ποσό για την ανέγερση του Σκαγιοπουλείου Ορφανοτροφείου.

*Κατέγραψε για εμάς (τις επόμενες γενιές) μια πλήρη εικόνα της Πάτρας στα τέλη του 19ου αιώνα.

Αλλά παρά τα όσα έκανε για την πόλη που αγάπησε και της αφιερώθηκε όσο λίγοι, αυτή δεν τον τίμησε δεόντως.

Εξαίρεση αποτελεί το σοκάκι που προαναφέραμε, ενώ επί δημαρχίας Ανδρέα Φούρα φτιάχτηκε ο τάφος του στο Α΄ Νεκροταφείο. Παράλληλα, διασώθηκε και το σπίτι του.

Πάλι καλά, γιατί  υπάρχουν και χειρότερα.

Με προσωπική του δαπάνη

αναστήλωσε το Ρωμαϊκό Ωδείο

 Ο αρχιτέκτονας Ιωάννης Βασιλείου είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε το γεγονός ότι το Ρωμαϊκό Ωδείο επανήλθε στο καλλιτεχνικό προσκήνιο και παρακολουθούμε σ’ αυτό θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες.

Βέβαια, όλα ξεκίνησαν το μακρινό 1889, με τη σταδιακή αποκάλυψη του Μνημείου λόγω της επιχωμάτωσης που απαιτούταν για την κατασκευή του νέου τότε λιμανιού της πόλης. Το εγχείρημα αυτό προϋπέθετε την εκσκαφή του λόφου του Στράνη για την εκμετάλλευση των χωμάτων του. Έτσι ήρθαν στο φως τα πρώτα σημάδια του κρυμμένου οικοδομήματος.

Ωστόσο, μόλις την περίοδο 1938 - 1943 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες ενέργειες στερέωσης του, οι οποίες ολοκληρώθηκαν κατά τη δεκαετία του 1950.

Αντικρίζοντας, στα 1959, την αποκαρδιωτική εικόνα που αντίκρισε στο Ρωμαϊκό Ωδείο, ο Ιωάννης Βασιλείου απογοητεύτηκε. Αργότερα, την περιέγραψε λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Η πρώτη εντύπωση ήταν τελείως απογοητευτική. Όσα είδα μου φάνηκαν με κατάπληξη πολύ λιγότερα από το μεγαλόπρεπο κτιριακό συγκρότημα που είχα πλάσει με τη φαντασία μου. Δεν υπήρχαν παρά ερειπωμένα και γκρεμισμένα κτίσματα με ακαθόριστη μορφή. Εδώ και εκεί φαίνονταν κομμάτια από κυκλικούς κλιμακωτούς τοίχους. Θλιβερά απομεινάρια από τα εδώλια που αποτελούσαν κάποτε τις ωραίες μαρμάρινες κερκίδες και ακτινωτές σκάλες. Όλα πνιγμένα σε άγρια βλάστηση, σωρούς από πέτρες και χώματα».

Η απογοήτευση έδωσε γρήγορα τη θέση της στην αποφασιστικότητα του για μια δραστική παρέμβαση. Χωρίς ίχνος υπερβολής, η αναστήλωση του Ρωμαϊκού Ωδείου έγινε για τον αρχιτέκτονα προσωπική υπόθεση.

Με δικά του χρήματα προχώρησε τη διετία 1961 -1963 στο πολύ δύσκολο έργο της αποκατάστασης του, μετά από την ολοκλήρωση του οποίου τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών και το Δήμο Πατρέων. Μέχρι εκεί. Πέραν τούτων, ουδέν.

Στις μέρες μας δεν υπάρχει ούτε ένας δρόμος που να φέρει το όνομα του. Μόνο μια μικρή επιγραφή στον περιβάλλοντα χώρο του Ρωμαϊκού Ωδείου, για τον πολύ παρατηρητικό επισκέπτη ή περαστικό, υπενθυμίζει μια ανεκτίμητη δωρεά για την πόλη με διαχρονική αξία.

(από εφημερίδα 7 Μέρες Ενημέρωση)