Από την... ΠΡΟΚΑ: Κύριε πρέσβη μας… ανακατεύετε

Η ΕΙΔΗΣΗ έχει με λίγα λόγια ως εξής: Η δημοτική αρχή της Πάτρας, πιστή στο πολιτικό της αφήγημα, έκρινε τον πρέσβη της Αμερικής στην Ελλάδα Τζέφρι Πάιατ ανεπιθύμητο για την περιοχή. Πώς το εξέφρασε αυτό; Ζήτησε από τον Ποδηλατικό Όμιλο Πατρών να μην επιτρέψει τη συμμετοχή του κ. Πάιατ στον ποδηλατικό Γύρο Θυσίας, ο οποίος διοργανώνεται εδώ και 41 χρόνια με τη συμμετοχή του δήμου. Σε αντίθετη περίπτωση, όπως ειπώθηκε,  θα αποσυρθεί και η στήριξη και η χορηγία.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΕΣΒΗ Πάιατ έκανε τον γύρο των ΜΜΕ. Έφτασε δε μέχρι την πρεσβεία των ΗΠΑ και σύμφωνα με τις πληροφορίες μας προκάλεσε και τηλεφώνημα ανησυχίας με ταυτόχρονη πρόταση απόσυρσης του κ. Πάιατ σε περίπτωση που αυτό θα απέτρεπε το ενδεχόμενο της πρόκλησης έντασης. Το τελευταίο που θα επιθυμούσε ένας πρέσβης, θα ήταν να συμμετέχει σε έναν αγώνα ως αθλητής με μια ορδή μελών του ΚΚΕ να φωνάζουν συνθήματα.

ΑΣ ΣΤΑΘΟΥΜΕ λίγο στο «αθλητής» για να κατανοήσουμε την κατάσταση. Ο πρέσβης Πάιατ, είναι ποδηλάτης και με αυτή την ιδιότητά του συμμετέχει, όπως συμβαίνει και με αντίστοιχους αγώνες στη Αθήνα. Διαθέτει δελτίο αθλητή στον ΠΟΠ και στον αγώνα τρέχει ως Πάιατ και όχι ως πρέσβης. Δεν κάνει με λίγα λόγια πολιτική, αλλά ορθοπεταλιές. Δια του ρόλου του, θα πείτε, ίσως δημιουργούνται συνειρμοί. Ας το αποδεχθούμε. Ποιοι είναι ακριβώς οι συνειρμοί που προκαλεί η συμμετοχή του Αμερικανού πρέσβη στο Γύρο Θυσίας, ενός αγώνα- θεσμού για την αγωνιστική ποδηλασία στην Ελλάδα; Αναζητούνται μα δεν ανευρίσκονται.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ εγείρει πολλά ερωτηματικά. Έν αρχή, σχετικά με την στάση της δημοτικής αρχής σε ό,τι αφορά το ρόλο που θα πρέπει να διαδραματίζει ως δήμος Πατρέων. Μιλάμε για μια υπόθεση 42 χρόνων (μαζί με τον φετινό), για μια ιστορική διαδρομή, για μια συνδιοργάνωση που ουδέποτε έχει διαταραχθεί. Μιλάμε για τη συμμετοχή του δήμου της πόλης σε έναν αγώνα εκ των μεγαλύτερων στο είδος του στη χώρα, για έναν αγώνα που συμβάλει στην εξωστρέφεια της πόλης, στην  προβολή της ως διοργανώτριας σημαντικών αθλητικών γεγονότων.

Ο ΡΟΛΟΣ μιας δημοτικής αρχής, ενός δηλαδή διαχειριστή του δήμου Πατρέων στη διάρκεια μιας θητείας, προϋποθέτει την άρση της πάνω από τα πολιτικά της «πιστεύω», με την εκπροσώπηση όλων των πολιτών. Συμβαίνει αυτό στην προκειμένη περίπτωση; Σαφέστατα όχι. Ο Γύρος Θυσίας όπως διαβάζουμε και στην σχετική προκήρυξη, συνδιοργανώνεται φέτος  με την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, τον Δήμο Καλαβρύτων και το Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Ο Δήμος Πατρέων είναι για πρώτη φορά απών. Αν το πάμε όλο αυτό στο πεδίο της πολιτικής αντίληψης της δημοτικής αρχής, αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιποι τρεις συνδιοργανωτές είναι υπόδουλοιφιλοαμερικανοί και ο δήμος της Πάτρας ο μόνος που κρατάει… αντίσταση απέναντι στην μεγάλη απειλή. Μια απειλή, που ωστόσο δεν φαίνεται να διακρίνει κανείς άλλος πέραν της Μαιζώνος.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ της Πάτρας, αλλά και των άλλων περιοχών από όπου πέρασε πέρυσι ο πρέσβης Πάιατ, μόνο διάθεση επιθετικότητας δεν έδειξαν.  Μάλλον ήταν άκρως φιλικοί, καθώς τα μετεμφυλιακά και μεταπολιτευτικά σύνδρομα έχουν πλέον ξεπεραστεί, όπως και το φόβητρο του «ψυχρού πολέμου». Ο κόσμος κάνει βήματα μπροστά, αλλάζει, διαλέγεται, εξελίσσεται και εν πάσειπεριπτώσει, τη διαφωνία του τη δείχνει με πολύ πιο αποτελεσματικά ή αξιοπρεπή μέσα από την άρνηση συμμετοχής σε έναν αγώνα ποδηλάτου που στόχο έχει την προβολή της πόλης.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ πράγμα που έχει ανάγκηαυτή την περίοδο η Πάτρα, είναι η οπισθοδρόμηση (με, ή άνευ ποδηλάτου) και η αποδυνάμωση διοργανώσεων που την τιμούν και την προβάλουν. Το τελευταίο που έχει ανάγκη η πόλη είναι να δίνει την εικόνα του… παλιού.

 

Κάποτε για τη Ρήγα Φεραίου…

 

ΜΕΤΑΦΕΡΩ την ανάρτηση του Γιάννη Λάμπρου με αφορμή την κινητοποίηση των καταστηματαρχών εστίασης και αναψυχής: «Δευτέρα πρωί, ημέρα κατά την οποία ήσαν κλειστά τα περισσότερα καταστήματα εστίασης, στη Ρήγα Φεραίου γινόταν το αδιαχώρητο από πεζούς. Είναι η τρανταχτή απόδειξη ότι οι χωροταξικές μεταβολές, όπως η πεζοδρόμηση, επανακαθορίζουν την κίνηση των ανθρώπων. Για αυτό επιμένουμε ότι η ανάπλαση της παραλιακής ζώνης - και όχι μόνο - θα αποτελέσει μια σπουδαία ευκαιρία για την Πάτρα ώστε να αποκτήσουν ξανά ζωή περιοχές εγκαταλελειμμένες και κτίρια που στέκουν ως φαντάσματα».

ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ότι κάθε αλλαγήείχε και θα έχει πάντα τους πολέμιούς της. Αξίζει να θυμίσουμε ότι όταν κατασκευαζόταν η Ρήγα Φεραίου είχε σηκωθεί στο πόδι η μισή Πάτρα. Οι έμποροι ξιφουλκούσαν, οι οδηγοί μιλούσαν... γαλλικά και στα καφενεία όλοι «ειδικοί», κατά προτίμηση συγκοινωνιολόγοι, ανέλυαν και επιχειρηματολογούσαν για το  πώς το κέντρο της Πάτρας θα καταλήξει να μοιάζει με βομβαρδισμένο από Ι.Χ. τοπίο. Τα χρόνια πέρασαν, η καταστροφή δεν ήρθε και η Ρήγα Φεραίου αποτελεί αυτή τη στιγμή το σημείο αναφοράς όλης της πόλης.

Είναι ένας πεζόδρομος που δεν θα είχαμε αν δεν είχε τολμήσει ρήξεις η τότε δημοτική αρχή, αν δεν είχε πάρει πάνω της τον καυγά, αν έθετε σε πρώτο πλάνο το να μην δυσαρεστήσει κανέναν για να έχει τακτοποιημένες όλες τις τάξεις, διαφωνούντων και υπερασπιστών, στο σημειωτόν της ακινησίας.

Καθώς εκκρεμούν αντίστοιχες παρεμβάσεις στην πόλη και ζούμε την επανάληψη της ίδιας ιστορίας, η υπόθεση Ρήγα Φεραίου, ας είναι τροφή για σκέψη για όσους σήμερα διοικούν, για όσους έπονται και για όσους φιλοδοξούν να έρθουν.

ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑ βλέπετε των καιρώνστην πολιτική, όταν έρχονται εκλογές να κάνουν εμφάνιση οι.. μεσαίοι. Μιλάμε για την συμπαθή τάξη υποψηφίων που θα τους δεις καθισμένους σε ένα ασφαλές ενδιάμεσο, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν ευχαριστημένους όσο το δυνατόν περισσότερους εν δυνάμει ψηφοφόρους. Μόνο που τα πολλά καρπούζια δεν χωρούν στην ίδια μασχάλη. Συχνά πέφτουν και σκάνε στο πεζοδρόμιο.

 

Ήρθε ο υποψήφιος

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ (των πολλών πλέον ημερών), ο Γιώργος Παπανδρέου, θυμήθηκε ότι είναι Αχαιός και άρχισε τις περιοδείες για να θυμηθεί τον τόπο που θα εκπροσωπήσει στις εκλογές ως κατέχων, εκ του ρόλου του ως πρώην πρωθυπουργός, την μια και μοναδική έδρα του ΚΙΝ.ΑΛ. Τον είδαμε λοιπόν σε Αιγιάλεια και Καλάβρυτα να κάνει διανομή χειραψιών σε ανθρώπους που τον βλέπουν μόνο μέσω τηλεοράσεως.

Ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Αχαΐας (η σύνθεση του οποίου αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον εξαιτίας της παρουσίας του) ο κ. Παπανδρέου είναι υποχρεωμένος να επανακτήσει τη σχέση του με έναν νομό που θυμάται μόνο όταν ζυγώνουν εκλογές.

ΕΝΑΝ ΝΟΜΟ, που θα κάνει να τον ξαναδεί άλλα 4 χρόνια, αλλά θα τον έχει, υποτίθεται, στείλει (χωρίς να ερωτηθεί) στο κοινοβούλιο για να τον εκπροσωπεί και θα εναποθέτει σε αυτόν, τον σταθερά απόντα, τη διεκδίκηση των δικαίων του. Δημοκρατική εκπροσώπηση αυτό δε το λες. Απομένει να δούμε τη άποψη του κόσμου του ΚΙΝ.ΑΛ. που δια της ψήφου του έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου

(Από την εφημερίδα 7 Μέρες Ενημέρωση)