Αναπνέεις και με συνάχι – Τι είδε Πατρινή φοιτήτρια Erasmus στην παγερή, πλην μαγική, Γάνδη | dete

Αναπνέεις και με συνάχι - Τι είδε Πατρινή φοιτήτρια Erasmus στην παγερή, πλην μαγική, Γάνδη

Της Εβίτας Μίντζα

 

Όταν ο Έλληνας μιλάει για την ζωή στην Ευρώπη αυτόματα αναπτύσσεται γύρω από 3 συγκεκριμένες θεματικές : χρήμα, καιρός και άνθρωποι, ενώ το συμπέρασμα εξάγεται ως εξής: «Οι ευκαιρίες είναι πολλές και τα λεφτά δεν συγκρίνονται με τους μισθούς στην Ελλάδα, αλλά δεν θα πάθω και κατάθλιψη! Σαν την Ελλάδα μας δεν έχει πουθενά».

Ήμουν κι εγώ λοιπόν ένας από αυτούς τους γραφικούς, κρυφά βέβαια γιατί στα 21 σου είναι και κάπως ντροπή, που πίστευαν ότι η ζωή στο εξωτερικό είναι χρώματος γκρι, οι άνθρωποι κλειστοί και απρόσιτοι και όσα και να είναι τα χρήματα θα προτιμούσα να ανασαίνω Ελλάδα.

Σήμερα,2 μήνες από την αρχή του Erasmus μου στο «κρύο και βροχερό» Βέλγιο,  έρχομαι να δηλώσω πως, παιδιά, αναπνέεις μια χαρά και με συνάχι.

  

Τομέας Καιρός:

Τα πράγματα είναι άσχημα. Κρύο, βροχή και μία φορά το μήνα η πιο παγερή λιακάδα που ο Έλληνας μπορεί να φανταστεί …. Κι ακόμα μήνας Νοέμβρης. Η αλήθεια είναι η εξής. Θα κρυώσεις και θα χρειαστείς έξτρα ρούχα. Θα μνημονεύσεις πολλές φορές την ζακέτα και την μαμά σου και κάποιες φορές θα κατσουφιάσεις μιας και ο ουρανός εδώ δεν είναι γαλανός και δεν σου κάνει εύκολα τη χάρη να απομακρύνει τη συννεφιά. Παρόλα αυτά οι Βέλγοι δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν. Η Γάνδη δεν γνωρίζει αυτοκίνητα. Βασικό μέσο μεταφοράς, το ποδήλατο. Ναι, βροχή και θερμοκρασίες  υπό το 0 πάνω στις δύο ρόδες. Την πρώτη βδομάδα χρειάστηκα γερά νεύρα και βοηθητικές. Στην Πάτρα το ποδήλατο για μένα ήταν μια δυο οργανωμένες ποδηλατάδες τον χρόνο, με αμάξια να κορνάρουν και να μουτζώνουν και αγχωμένους ποδηλάτες να απολογούνται που χαραμίζουν 5 μέτρα από το δρόμο του κυρίου «προσπέραση». Εδώ δεν θες γερά νεύρα. Χρειάζεσαι αδιάβροχο, ζεστά ρούχα, γάντια και το κλειδί για το λουκέτο σου.

 Όλη η πόλη είναι χρωματισμένη με μια κόκκινη γραμμή που δίνει στο ποδήλατο χώρο όχι μόνο για  πορεία αλλά και για στραβοτιμονιά ( για εμάς τους Έλληνες που στην αρχή το «σταμάτα» ξεκίνα με φανάρια για ποδήλατα θα μας φανεί επιστημονική φαντασία). Τα αυτοκίνητα στο κέντρο περιμένουν αδιαμαρτύρητα πίσω από τα ποδήλατα και παραχωρούν προτεραιότητα έως και με τη βία. Φοβισμένη ως ήμουν στις αρχές σε κάθε γωνία σταματούσα για το αυτοκίνητο να περάσει και βρισκόμουν πάντα μπροστά στο ίδιο σκηνικό. Αυτοκίνητο – κόκαλο να μην παίρνει την λανθασμένη μου προτεραιότητα και να απαιτεί να περάσω πρώτη. Ακραίο.

 

Τομέας Χρήμα:

Δεν θα πω πολλά γιατί όλοι γνωρίζουμε την διαφορά.  Πολλές φορές παπαγάλιζα πως στο τέλος ίσως κι αυτοί οριακά να βγάζουν τον μήνα. Με διαψεύδω λοιπόν. Οι μισθοί είναι υπεραρκετοί για να χειριστείς την, αρκετά, ακριβότερη  ζωή εδώ αλλά και για να αφήσεις ένα σημαντικό χρηματικό ποσό στην άκρη.

Θα σταθώ κυρίως στον φοιτητή. Το πανεπιστήμιο προσφέρει στους ερασμιακούς φοιτητές την δυνατότητα να δουλέψουν part time με χρήματα πολύ υψηλότερα από τον μισθό ενός μέσου Έλληνα πολίτη. Οι δουλειές για τους φοιτητές είναι κυρίως στα εστιατόρια του Πανεπιστημίου και έχουν να κάνουν με την βοήθεια στην κουζίνα και τον τομέα της καθαριότητας. Δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου τόσους φοιτητές να παλεύουν ποιος θα πρωτοπλύνει τα πιάτα. Σπουδαστές από όλο τον κόσμο, ακόμα και οι πιο ευκατάστατοι των ευκατάστατων, στέκονται κάθε Δευτέρα στην ουρά για να προλάβουν μια θέση  μες την βδομάδα. Όλοι έτοιμοι να δουλέψουν και να κάνουν την εργασία τους όσο καλύτερα μπορούν, γιατί η ανταμοιβή είναι… σημαντική και μόνο πέντε βάρδιες τον μήνα μπορούν να καλύψουν μεγάλο μέρος των εξόδων σου.

Τι κάνουμε εμείς άραγε για τους φοιτητές μας;

Τομέας άνθρωποι:

Τα πράγματα δεν είναι άσχημα. Οι Βέλγοι είναι αρκετά προσιτοί άνθρωποι και πάντα χαίρονται να βοηθήσουν. Όσες φορές χρειάστηκα οδηγίες όχι μόνο μου τις έδωσαν αλλά πολλές φορές προσφέρθηκαν να με συνοδεύσουν μέχρι ένα σημείο όταν ο δρόμος για το αμφιθέατρό μου ήταν πολύ περίπλοκος  ή το gps στο κινητό μου έδειχνε λανθασμένη διαδρομή. Επιπλέον, οι Βέλγοι φοιτητές αφιέρωσαν πολύ από τον χρόνο τους για να μας εξηγήσουν τις πλατφόρμες του Πανεπιστημίου και να μας συμβουλέψουν για τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσουμε ως  Erasmus φοιτητές και επίσης λειτούργησαν σαν έμπειρο tripadvisor, γνωρίζοντάς μας τα καλύτερα σημεία της πόλης.

Ναι, δεν είναι εύκολο να σε βάλουν στην παρέα τους ή να σου προτείνουν να βγεις μαζί τους . Είναι πιο κλειστοί σε αυτόν τον τομέα. Δεν παύουν όμως να ναι πάντα ευγενικοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν.

Το συμπέρασμά μου δεν θα είναι φύγετε και τρέξτε στο Βέλγιο. Όχι, η Ελλάδα παραμένει η πιο όμορφη χώρα του κόσμου για μένα και μου λείπει πολύ. Όμως κάπως με απογοητεύει. Πώς περιμένουμε να κρατήσουμε τους επιστήμονές μας στην χώρα όταν οι άλλες χώρες τους προσφέρουν πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής; Πώς θέλουμε να κρίνουμε τους κρύους Ευρωπαϊκούς λαούς όταν στηριζόμαστε σε στερεότυπα και δεν προσπαθούμε να τους γνωρίσουμε; Η Ελλάδα είναι πανέμορφη, αλλά δεν είναι πλέον η γη της Επαγγελίας. Ο Ευρωπαϊκός ανταγωνισμός απέναντί μας είναι τεράστιος και όλο και περισσότεροι θα αφήνουν  πίσω τους τον καθαρό ουρανό για τον καθαρό δρόμο και την οργάνωση άλλων χωρών. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι και το οφείλουμε στις επόμενες γενιές.

(Εφ 7 Μέρες Ενημέρωση)