ΑΣΠΑΣΙΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ: Πληγή ψυχής η έλλειψη δομών

Η πρόσκληση για τα εγκαίνια του πασχαλινού παζαριού του Ελληνικού Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής και Ερευνών Πάτρας και του Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης Ν. Αχαΐας «ΦΑΡΟΣ» (ΚΟΙΣΠΕ), αποκάλυψε σε όσους ανταποκρίθηκαν, το σημαντικό έργο που επιτελείται στους δύο αυτούς φορείς ψυχικής υγείας. Παράλληλα όμως έδειξε την ανάγκη επέκτασης τέτοιων δομών ώστε να υπάρξει δυνατότητα εκπαίδευσης και απασχόλησης για όλους τους ψυχικά πάσχοντες. Με δεδομένο ότι ένας στους τέσσερις ευρωπαίους πολίτες (ποσοστό 25%) θα εμφανίσει κάποιο πρόβλημα ψυχικής υγείας ενώ στην Ελλάδα της κρίσης τα ποσοστά αυτά αυξάνονται συνεχώς, κυρίως λόγω της ανεργίας. Με δεδομένο επίσης ότι τρεις στις τέσσερις ψυχικές ασθένειες ξεκινούν κατά την παιδική ηλικία ενώ το 75% των παιδιών με κάποιο πρόβλημα ψυχικής υγείας, δε λαμβάνει την απαραίτητη αγωγή όπως κι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ενηλίκων, οφείλουμε να πιέσουμε την πολιτεία να πράξει τα δέοντα. Αλλά κι εμείς ως μέλη της κοινωνίας να ενισχύουμε τις προσπάθειες που κάνουν. Οπως για παράδειγμα είναι το πασχαλινό τους παζάρι ή η χρήση των υπηρεσιών του ΚΟΙΣΠΕ ή πιο απλά η επιλογή να απολαμβάνουμε τον καφέ μας στο Καφέ - Γέφυρες που λειτουργεί ο Σύλλογος Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία (ΣΟΨΥ). Οι φορείς για τη ψυχική υγεία της περιοχής μας, Ελληνικό Κέντρο Ψυχικής Υγιεινής και Ερευνών, ΣΟΨΥ, Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Γενικού Νοσοκομείου Πατρών «Αγιος Ανδρέας», Ψυχιατρική Κλινική Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών, Παιδοψυχιατρικό Κέντρο του Καραμανδανείου, χρόνια τώρα αγωνίζονται και θέτουν δημοσίως την ένδεια που υπάρχει σε δομές ψυχικής υγείας, την υποστελέχωση των υπαρχόντων και την υποχρηματοδότηση. Δυστυχώς ελάχιστα βήματα έχουν γίνει με αποτέλεσμα καθημερινά να γινόμαστε κοινωνοί του προβλήματος που αντιμετωπίζουν δεκάδες οικογένειες του νομού μας που έχουν στο περιβάλλον τους έναν ψυχικά πάσχοντα. Οπως δε μου ανάφερε στέλεχος του προγράμματος «Ψυχαργώς», τελευταία έχουν αυξηθεί τα περιστατικά των αιτούντων βοήθεια που προέρχονται από υψηλό μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο. Η έλλειψη δομών επιβαρύνει τις οικογένειες αλλά κυρίως δεν δίνει προοπτική στα πάσχοντα άτομα που αναγκάζονται να βυθίζονται στις ψυχικές διαταραχές που αντιμετωπίζουν ενώ θα μπορούσαν με την κατάλληλη εκπαίδευση να διεκδικήσουν την επανένταξή τους στην κοινωνία. Είναι απαράδεκτο στον 21ο αιώνα να έχουμε ανθρώπους αποκλεισμένους στα σπίτια τους ή να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας. Η φροντίδα των ψυχικά πασχόντων αποτελεί δείκτη προόδου και εξέλιξης μιας κοινωνίας. * Η Ασπασία Ρηγοπούλου είναι ιατρός - ακτινολόγος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών.