ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΤΣΕΡΟΛΑ (συγγραφέα) για την κλήρωση για την σημαία των δημοτικών

Με αφορμή την κλήρωση για την σημαία, θυμήθηκα μια ιστορία, από τότε που έγινα σημαιοφόρος στην έκτη. Αυτή η ιστορία έχει ένα αστείο και ένα πικρό σκέλος. Το αστείο είναι ότι κρατούσα την σημαία εντελώς λάθος, όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες, με το κοντάρι να μην βρίσκεται στο πλάι αλλά στο κέντρο, ως προέκταση του καβάλου. Όμως το πικρό είναι στο πως κατέληξα να κρατώ λάθος μια σημαία, που ήταν μεν με βάση το βαθμό αλλά έγινε με κλήρωση.

Τρία παιδάκια είχαμε δεκαράκι στρογγυλό (εγώ, η Σ. και η Α.), δυο ήταν οι παρελάσεις. Ο δάσκαλος, πολύ ορθά, αποφάσισε να κρίνει το αποτέλεσμα με τρία χαρτάκια με τα ονόματά μας, τα οποία θα διάλεγε ένας συμμαθητής (ο ΝΤΖ, πρώτο θρανίο). Σταθήκαμε όρθιοι μπροστά στον πίνακα και περιμέναμε το τυχερό χαρτάκι.

Πρώτο χαρτάκι, η Σ.. Το καταχάρηκε, τη χειροκροτήσαμε. Δεύτερο χαρτάκι, σημαιοφόρος για την 25η εγώ. Πάω να πανηγυρίσω. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω την Α. δίπλα μου, τους ώμους της να πέφτουν και το κεφάλι της να σκύβει. Δεν έκανα τίποτα.

Χρόνια μετά, αφού περπάτησα καμαρωτός κραδαίνοντας ελαφρώς φαλλικά την σημαία και βγάλαμε τις αναμνηστικές φωτογραφίες, όποτε σκέφτομαι αυτή τη στιγμή νιώθω μια βαθιά (και ίσως υπερβολική αλλά έτσι μου βγαίνει) πικρία. Που δεν ήμουν ακόμα ο άνθρωπος (που θέλω να πιστεύω πως είμαι τώρα ή τουλάχιστον προσπαθώ) που θα χαμογελούσε, θα έλεγε ''παραχωρώ την θέση μου στην Α.'' και θα προσέφερε ίσως μια μεγάλη χαρά χωρίς ο ίδιος να χάσει και τίποτα. Και ας μην συμφωνούσε με την χαρά αυτή, ή πόσο μάλλον για αυτό.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:  Aρθρο Της Γεωργίας Ντάτσικα – Στελέχους της Ν.Δ:  ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η Α. πιθανώς να μην το θυμάται πια. Την έχασα μετά, μπορεί να σήκωσε σημαία στο Γυμνάσιο ή το Λύκειο. Μπορεί να το θυμάται και να της είναι πλέον αδιάφορο.

Χίλιες φορές κλήρωση πέραν μιας ψιλονοσηρής αντίληψης ''αριστείας'' και μακάρι να υπάρξουν πολλοί μαθητές και μαθήτριες που θα πουν ''παραχωρώ την θέση μου'' όταν έρθει η ώρα. Βέβαια, χίλιες φορές να σταματήσει εντελώς αυτό το γραφικό πανηγύρι των παρελάσεων, που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την εκπαίδευση ούτε με την ιστορική κληρονομιά. Αντίθετα, φέρει αναίτιες διακρίσεις ανάμεσα σε μαθητές, βαθμολογικές, σωματικές και ότι άλλο, ενώ έχει καταντήσει και λίγο κουραστικό το κυνήγι του «αλλοδαπού» σημαιοφόρου μαζί με το κυνήγι της «κοντής φούστας». Είναι βασικά εντελώς κιτς.

[Α., δεν σε έχω βρει στο fb, αλλά αν το δεις, συγχώρα με 🙂 ]