ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ: "Ευτυχές το Νέον Έτος 1984!"

Ξέρω.

Το έχεις ξαναδει και ξαναπει.

Το είπες παραμονές του ΄83 ακούγοντας Γιου μπι φόρτι.

Το έστειλες με τα πρώτα σου ευχετήρια μέηλ το ’99.

Το πόσταρες όταν, το’12 δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.

Αλλά πάντα μέσα σου είχες την αίσθηση ότι υπερβάλλεις για να ξορκίσεις το κακό.

Κάτι σαν τα μεταθανάτια αστεία που κάνουμε, για τη δική μας επιβεβαίωση επιβίωσης.

Αλλά τούτη τη φορά δεν το περιμένουμε πια.

Ζούμε μέσα του. Γύρω του.

Μιλάς άπταιστα τη νέα γλώσσα.

Ενσωμάτωσες πλήρως δύο αντιθετικές και αλληλοαναιρούμενες έννοιες, σε μια σου πεποίθηση

Κάθε σου ανάσα καταγράφεται, αναλύεται και επανατροφοδοτείται υπο μορφή συμβουλής/προτροπής/απειλής.

Βαδίζεις πάνω στην ημερήσια ατζέντα που τίθεται μπροστά, εκπληρώνοντας με απόλυτη προσήλωση τους ρόλους που σου έχουν απονεμηθεί.

Προχτες η ατζέντα ήταν χίονια. Είχες δεκάδες επιλογές πάνω σε αυτό το θέμα. Μπορούσες να καγχάσεις, να λιώσεις, να διδάξεις... Μπορούσες να είσαι μέχρι και «αιρετικός» μιλώντας για θάλασσες και καλοκαίρια.Αλλά, πάντα εντός πλαισίου, πάντα εντός θέματος.

Χτες το μενού είχε πόθεν έσχες Κούνεβας, Κούλη και λοιπών.

Και πάει λέγοντας.

Και μέσα σε αυτή την τυφλή εκτόνωση οργής, δημιουργικότητας και πνευματικού οργασμού, ο έλεγχος παγιώνεται.

Και ποιός είναι ο Μεγάλος Αδελφός, ρε πολυξερίδη συνομωσιολόγε, θα αναρρωτηθείς.

Αμ εκεί είναι το ζουμί!

Ο Μεγάλος Αδελφός είσαι εσύ.

Και γω και αυτός και όλοι μας.

Είναι το συλλογικό μας συνειδητό που έχει πάρει τον έλεγχο, με την δύναμη που του δίνει η δυκτίωσή μας.

Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα.

Η διαμόρφωσή του ήταν μια αργή διαδικασία, μέσα από καταγραφές, διαβάσματα, μηνήματα και ιδέες που οι τέχνες μετέφεραν. Και μέσα από αυτή την κρισάρα του χρόνου, υπήρχε η δυνατότητα απόρριψης του εξωφρενικού, του αδιανόητου, του σπαρακτικού.

Τώρα που όλα αυτά γίνονται σε πρώτο χρόνο, μπολιάζεται με κάθε χολή, πνευματικό έκκριμα και ανεμπόδιστη μετάγγιση πόνου.

Και όλα αυτά τροφοδοτούν μια άλλη πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα υπάρχει μονάχα στο ανθρώπινο μυαλό και πουθενά αλλού, λέει ο Όργουελ στο 1984.

Εκεί ζούμε πλέον. Σε μια επινοημένη πραγματικότητα, έτοιμοι να αποδεχθούμε διπλές και αντιφατικές έννοιες.

Έτοιμοι να κλάψουμε για το γατάκι και να πουμε ψόφο στο ίδιο λεπτό.

Έτοιμοι να παραθέσουμε 3.000 λέξεις για την πρώτη φορά που χουφτώσαμε χορεύοντας το Κέρλες γουίσπερ και να αφήνουμε το διπλανό μας βυζί αχάιδευτο.

Έτοιμοι να χλευάσουμε εκείνους, που οι ενοχές μας μας έκαναν να αποθεώσουμε.

Πλέουμε, εν γνώσει μας, σε ένα πέλαγος ψεύτικων πληροφοριών.

Και τις αποδεχόμαστε. Και όχι μόνο αυτό.

Αξιοποιούμε επιλεκτικά, όσες στηρίζουν τα προφίλ, που με τόση ευλάβεια οικοδομούμε.

Και με την δική μας συμβολή και προστιθέμενη αξία, γίνεται η μετα-αλήθεια.

Πλάκα δεν έχει;

Αυτή είναι και η λέξη της χρονιάς, διάβασα κάπου, σύμφωνα με το Λεξικό της Οξφόρδης

Ποστ-τρουθ.

Δεν είναι τέλειο; Και δεν είναι εντελώς 1984 και ιδανική λέξη της Νέας Γλώσσας;

Πάλι στο 1984, ο Όργουελ λέει, «Πόσο μαγικό πράγμα είναι η αποδόμηση της γλώσσας».

Και συμπληρώνει ότι «Αν η σκέψη διαφθείρει τη γλώσσα, τότε η γλώσσα μπορεί να διαφθείρει την σκέψη».

Και με την νέα γλώσσα, έτοιμο και το νέο αφήγημα.

Έτοιμοι και οι ρόλοι και χαρακτήρες που είναι πλέον αποδεκτοί και που μέσα από αυτούς και μόνο, έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις.

Σχώρα με για την δυστοπικότητα που σου φέρνω στο γιορτινό σου τραπέζι. Δεν έχω κάτι άλλο όμως.

Δεν έχω ευχές, δεν έχω δώρα.

Έλεγε ο Σαββόπουλος κάποτε «Δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό».

Μοιάζει οξύμωρο τούτη την εποχή, αλλά κάπως έτσι νιώθω.

Και για να επανέλθω στον Όργουελ, «Μπροστά στον πόνο, δεν υπάρχουν ήρωες»

Να έχεις λοιπόν μια καλή χρονιά, να ντύνεσαι ζεστά και να αφήνεις λίγο ψωμί στο παράθυρο για τα πουλιά.

Μόνο εκείνα, κάποια στιγμή, μπορεί να σε σώσουν.

Σε φιλώ, Δημήτρης