ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ: Έτοιμοι; Φύγαμε!

Υπάρχουν πολλές φορές που η πραγματικότητα, ξεπερνά κάθε φαντασία σου.

Δηλαδή, θέλω να πω δεν μπορούσες να φανταστείς ότι το ένα τρίτο των Ελλήνων κάθε βράδυ θα εστίαζε στον κώλο της Λάουρας και το χνούδι που φυτρώνει στο μάγουλο του Τσανγκ.

Έχουμε ζήσει πολλές φορές ανάλογη παράκρουση.

Θυμόμαστε Τοίχους, Φάρμες, δωμάτια επικοινωνίας και πολύ πολύ Βροχοπούλειο κλάμα.

Θυμόμαστε ίντριγκες, στρατηγικές, ξεσπάσματα. Αλλά, βρε παιδί μου, όπως περνάει ο καιρός, πιστεύουμε ότι δεν μπορεί κάθε φορά το απόλυτο τίποτα να μας ξαναπιάνει από τη μύτη και να μας χώνει με τα μουτρα στο τριπάκι του.

Λες, δεν μπορεί, αυτή τη φορά δεν είναι δυνατόν να μείνουμε κολλημένοι τόσες ώρες παρακολουθώντας τις περιπέτειες στον παιδότοπο του Αγίου Δομινίκου.

Να σου ξεκαθαρίσω εδώ, ότι δεν στο παίζω υπεράνω. Το βλέπω και γω και μάλιστα φανατικά.

Δεν μπορώ λοιπόν να σου κάνω ούτε κήρυγμα, αλλά ουτε και να σου μιλήσω για την κατάντια μας.

Ο εθισμός και η ταύτιση που σου προκαλεί, τόσο αυτό, όσο και πλλλά άλλα ανάλογά του, έχει 2-3 επίπεδα και αφορμές. Αρχικά είναι η διαδικασία «κλειδαρότρυπας» στην οποία είναι πολύ δύσκολο να αντισταθεί κανείς. Η αίσθηση δηλαδή, ότι έχεις την δυνατότητα να ρίχνεις κλεφτές, ή και άνετες ματιές στην ζωή, τις περιπέτειες, τις σκέψεις και τα απόκρυφα άλλων ανθρώπων.

Ο Πανούσης το είχε πει: « σαν τους ανάπηρους που βλέπουνε αγώνα». Καταλαβαίνεις!

Από την άλλη μεριά υπάρχει και μόνιμος πλέον φόβος του ψηφιακού κοινωνικού αποκλεισμού.

Μην τα ξαναλέμε, είναι γνωστό το θέμα. Ο φόβος ότι όλοι θα σχολιάζουν και θα μιλούν για ένα θέμα, στο οποίο εσύ δεν θα έχεις άποψη και μάλιστα ιδιαίτερη, έχει εδώ και 5-6 χρόνια εγκαταστασθεί ακλόνητα μέσα μας. Μην το αρνείσαι. Σήμερα ή θα είσαι τρέντινγκ, ή δεν υπάρχεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:  ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΕΛΩΝΗ: Η ώρα της σύνθεσης για τις εκλογές στο Επιμελητήριο Αχαΐας

Πρόσεξε! Το «δεν υπάρχεις» δεν το βάζω πλέον σε εισαγωγικά, μια και έχει περάσει πέρα και πάνω από το θεωρητικό ψηφιακό πεδίο και έχει αρχίσει να έχει επιπτώσεις και στο φυσικό.

Όσο το ψηφιακό σου ίχνος και αποτύπωμα εξασθενεί, τόσο και η φυσική σου παρουσία και διάδραση διακυβεύεται. Ξεθωριάζουμε μωρό μου, λίγο λίγο.

Μην το αρνείσαι. Και μπορείς σε μένα να έχεις κάθε αντίλογο και αντεπιχείρημα. Στον εαυτό σου όμως, τι θα πεις;

Για να γυρίσουμε λοιπόν στον Πάνο, τον Γιάννη και την παρέα τους.

Η παρακολούθηση υποκατάστατης ζωής και μάλιστα μονταρισμένης ώστε να παράγει ένα ιδανικό μείγμα συναισθημάτων, αποτελεί ένα απόλυτο ναρκωτικό. Η υπερβολή του Τρούμαν σόου, από την άλλη μερια.

Όχι του πρωταγωνιστή, αλλά του βωβού και άβουλου θεατή. Και όχι από την θέση του οδηγού, αλλά από το παραπέτο της αρένας.

Και;

Τι, και; Δεν έχει κάτι άλλο. Δεν πρόκειται να βγει κανά βαρύγδουπο συμπέρασμα. Μια παρατήρηση είπα να αφήσω εδώ, ήσυχα και αθόρυβα.

Αλλά και άλλη μια: Τίποτε απ όλα αυτά δεν αντέχει μπροστά στην δύναμη του εαρινού ήλιου που έρχεται. Τίποτε απ όλα αυτά δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε ένα σούρουπο του Απρίλη και του Μάη στην Ελλάδα.

Τότε που η πραγματική ζωή επιστρέφει και διεκδικεί δυναμικά τον τόπο και την αλήθεια της.

Τότε που όλοι μας κάνουμε μια επαναστατική επανεκίννηση.

Γιαυτό και δεν έχω κανένα φόβο, αλλά ούτε και καμιά επιφύλαξη όταν προσπαθώ να καταλάβω πως ακριβώς η συμπαντική ενέργεια βρίσκει το δρόμο της πάνω στο κορμί της Λάουρας.

 

Toυ Δημήτρη Τουλιατου