ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ: "Τα σουξέ της πείνας…"

Δεν ξέρω για πόσα και ποια πράγματα έχουμε καταγράψει τα τελευταία χρόνια της εξαθλίωσης διάφορα ρεκόρ σαν χώρα, σίγουρα όμως αυτό τον καιρό κάνουμε ρεκόρ τάλεντ σόου μουσικής στην ελληνική τηλεόραση. Τρία παίζουν ήδη και έρχεται και τέταρτο.

Περίπου τρεις χιλιάδες νέοι άνθρωποι έχουν μέχρι ώρας μπεί σε διαδικασίες οντισιόν ακροάσεων δηλαδή, προεπιλογών, ύστερα επιλογών μεταξύ άλλων δύο ή τριών και πάνε για τελικούς με ζωντανή δοκιμασία τραγουδιού. Τα περίφημα live δηλαδή.

Όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε συνθέτουν ένα απίστευτο σκηνικό ματαιοδοξίας όπου τόσες χιλιάδες άτομα σκέφτονται μπας και την πετύχουν με το τραγούδι και σωθούν οι ίδιοι και οι οικογένειες τους…

Ο διαγωνιζόμενος παλεύει λες και θα γίνει ο διασημότερος και ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη και από κάτω οι οικογένειες και φίλοι συγκινούνται, χειροκροτούν και αλαλάζουν για το ταλέντο του!  Κακό βέβαια δεν είναι, αλλά να δούμε τι είναι όλο αυτό….

Δεν είμαι με αυτούς που έχουν χαρακτηρίσει αυτές τις τηλεοπτικές παραγωγές με σκληρά λόγια κυρίως όταν έχουν παίξει σε δεκάδες τηλεοπτικά δίκτυα όλου του κόσμου.

Και αυτό για δύο λόγους: Πρώτον γιατί η αντίδραση προέρχεται σχεδόν πάντα από φτασμένους καλλιτέχνες που δείχνουν  μια κακία μεταξύ ζήλιας και εμμηνόπαυσης  λόγω ώριμης ηλικίας και δεύτερον γιατί κάνουν πως δεν ξέρουν τι είναι αυτό που βλέπουν.

Αντίθετα είμαι μ’αυτούς που κρίνουν  τους διαγωνισμούς τραγουδιού για ότι ακριβώς είναι: Τηλεοπτικές παραγωγές ευκαιριών δημοσιότητας και τίποτε άλλο. Ασχέτως εάν μέσα από αυτό προκύψει και κανέναν νέο αστέρι.

Πιστεύω ότι στη γκρίζα καθημερινότητα που ζούμε είναι ανάγκη να βλέπουμε έστω για λίγο στις οθόνες μας δροσερά κορίτσια και αγόρια να τραγουδούν, να γελούνε, να κλαίνε και να ελπίζουν σ’ ένα όνειρο. Όμως μέχρι εδώ.

Γιατί παραπέρα αρχίζει μια ιστορία εκμετάλλευσης πόθων δικαιολογημένων ή όχι και ονείρων κατά μεγάλο ποσοστό απατηλών. Και έτσι απλά τραγουδάμε τη πείνα μας…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:  ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΓΙΑΝΝΙΑ: Εμπιστεύεται πλέον κάποιος μια κυβέρνηση που έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας;

Οι κριτές κατ’αρχήν όλων αυτών των μουσικών διαγωνισμών είναι υπερβολικοί.

Γνωρίζοντας ότι κάνουν τηλεόραση στην ουσία και όχι μαθήματα φωνητικής μουσικής παιδείας ή κάτι παρόμοιο στους διαγωνιζόμενους, συμπεριφέρονται λες και βλέπουν μπροστά τους την μετενσάρκωση του Φρανκ Σινάτρα ή της Βίκυς Μοσχολιού ‘’ Είσαι συγκλονιστικός, με κατέπληξες,  ανατρίχιασα, είσαι φωνάρα, θα τραγουδήσουμε μαζί, απίθανο αυτό που άκουσα, θα κάνεις μεγάλη  καριέρα’’ είναι συνήθως η κρίση τους απέναντι στον διαγωνιζόμενο.

Κι ύστερα δεν το ξαναβλέπουμε  ούτε τον ξανακούμε πια, τον έρμο τον ‘’συγκλονιστικό΄΄. Έτσι βγαίνει ένα μήνυμα που λέει: Θες να παίξεις λίγο με τον εαυτό σου στο γυαλί αποδεχόμενος την ταχύτητα και τη σκληρότητα του τηλεοπτικού θεάματος μήπως και κάποιος σε δεί και σου προσφέρει καμία ευκαιρία;

Με την προϋπόθεση όμως ότι θα σαι έτοιμος να ακούσεις το μακρύ και το κοντό του καθενός και να πέσεις στην αρένα της τηλεοπτικής αδηφαγίας…. Δυστυχώς τίποτε περισσότερο ή λιγότερο. Αυτό είναι όλο.

Μήπως όμως ήρθε η στιγμή σε τούτες τις ώρες της φτωχοποίησης που συμβαίνουν όλα τούτα να σκεφτούμε λίγο παρακάτω;

Να βάλουμε την παιδεία να κάνει τη δουλειά της και όχι την τηλεόραση. Να γίνει υποχρεωτικό το μάθημα της μουσικής  απ τις τελευταίες τάξης του δημοτικού με την εκμάθηση ενός οργάνου.

Να ενισχύσουμε τα Μουσικά σχολεία που είναι παρατημένα στην τύχη τους. Να φτάνουμε την εκμάθηση της μουσικής παιδείας μέχρι το κατώφλι  της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Δεν είναι μακριά η χώρες που γίνονται όλα αυτά. Η Κύπρος, η Ιταλία και αλλού. Έτσι αντί για τον Ρέμο, το Σάκη, τη Παπαρίζου και τον Θεοφάνους να ανακαλύπτει τα ταλέντα της η ίδια η χώρα.

Κι ύστερα ας τα παραδίδει σε όποιον μπορεί να τους προσφέρει ευκαιρίες. Αλλά που μυαλό και βούληση για τέτοια. Στη γενική πείνα λοιπόν λέμε και κανένα τραγούδι να περάσει η ώρα: Τρία πουλάκια κάθονται παραδείγματος χάρη…