ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ- Μεταναστευτικό πρόβλημα σε μια μη κανονική χώρα….

Είτε τους αποκαλούν λαθρομετανάστες, είτε παράνομους μετανάστες, ή ακόμη απαγορευμένους εργάτες όπως κάποιοι αριστεριστές τους λένε, οι άνθρωποι αυτοί είναι σίγουρα δύο πράγματα: θύματα πολεμικών συγκρούσεων και κατ’ επέκταση θύματα διακινητών ανθρώπινων ψυχών και δεύτερον περαστικοί από την Ελλάδα. Στα είκοσι δύο χρόνια που συμπληρώνουμε φέτος από την εμπλοκή της Πάτρας στην μετακίνηση πληθυσμών από την Ανατολή στη Δύση, μάλλον κανένα από τα δύο αυτά δεν έχουμε λάβει ως κράτος σοβαρά υπόψη μας. Ακόμη και τότε που είχαμε λεφτά από τα δανεικά των αγορών ή τα αγύριστα της Ε.Ε., ουδόλως καταφέραμε να καταστρώσουμε ένα σοβαρό στρατηγικό σχέδιο αντιμετώπισης του προβλήματος αναπροσαρμοζόμενο στις εκάστοτε συνθήκες, αλλά βιώσιμο και λειτουργικό. Και αυτό γιατί μπλέξαμε τούτο το ζήτημα εθνικής σημασίας με την πολιτική και τις κομματικές επιδιώξεις….
Τη μια μας φταίει η Τουρκία, την άλλη φταίει ο πόλεμος στο Ιράκ, την επομένη ο πόλεμος στη Συρία. Την αυτονόητη δηλαδή κύρια αιτία του προβλήματος καταφέραμε στην Ελλάδα να την κάνουμε δικαιολογία για τις αδυναμίες μας. Απ’ την άλλη αφήσαμε εκατοντάδες κονδύλια της Ε.Ε., για την αντιμετώπιση της μετανάστευσης στα χέρια οργανώσεων διαφόρου τύπου, οι οποίες έχουν ρόλο ασφαλώς ανθρωπιστικό και κάποιες κάνουν εξαιρετική δουλειά, αλλά δεν γίνεται να αντικαθιστούν το κράτος. Και μάλιστα κάποιες να εκφράζουν πολιτική για το πρόβλημα. Τα τελευταία χρόνια που προστέθηκε η φτωχοποίηση της χώρας και το κράτος είναι καταφανώς ανίκανο ή και απών στα σοβαρά ζητήματα που προκύπτουν, το θέμα των μεταναστών έγινε μπάχαλο! Ο ένας κοροϊδεύει τον άλλο. Η Ε.Ε. την Ελλάδα, η Τουρκία την Ευρώπη και την Ελλάδα και η χώρα μας όλους μαζί και τον εαυτό μας.
Όταν το πρόβλημα εμφανίστηκε στην Πάτρα ήμουν από αυτούς που φώναζαν ότι θα ζούμε πολλές δεκαετίες με αυτό και χρειαζόταν από την αρχή σχέδιο, οργάνωση και ύστερα πόρους και μηχανισμό ελέγχου. Δηλαδή αφού συμφωνούμε όλοι και το λέει και ο ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, ότι δεν γίνεται χώρος υποδοχής ή καταυλισμός στην έξοδο της χώρας παρά μόνο στις πύλες εισόδου, τότε μας απομένει το σχέδιο που θα έχει τρία σκέλη: Έλεγχος του λιμανιού με ενισχυμένο προσωπικό σε τέτοιο βαθμό που να το θεωρούν οι δουλέμποροι δύσκολο πέρασμα με ταυτόχρονη λειτουργία ειδικών συστημάτων ασφαλείας. Ανθρωπιστική υποστήριξη για να μην έχουμε άλλου είδους προβλήματα και έξαρση ανεξέλεγκτης εγκληματικότητας και μηχανισμό έλεγχου της διαδρομής και των μέσων που χρησιμοποιούν οι δουλέμποροι από τις πύλες εισόδου της χώρας μέχρι την Πάτρα. Αντί λοιπόν αυτά να λειτουργούν από τότε μέχρι σήμερα συνέχεια, τα θυμόμαστε όταν διογκώνεται ξανά ο αριθμός των προσφύγων, οι επιθέσεις στο λιμάνι και η εγκληματικότητα. Τον υπόλοιπο καιρό εφησυχάζουμε. Και τώρα όλα πια έχουν το πρόσχημα των αδυναμιών λόγο οικονομικής κρίσης.
Λέω λοιπόν σε όλους αυτούς που δικαίως έστω και εκ των υστέρων διαμαρτύρονται, φωνάζουν, ενδιαφέρονται ή συσκέπτονται, να βγάλουμε το δάχτυλο από το πρόσωπο μας γιατί δεν μας κρύβει πλέον. Σε μία μη κανονική χώρα κανείς δεν έχει ευθύνη για τίποτε και κανείς δεν εγγυάται τίποτε για το αύριο. Μόνο αν συμβεί κάτι κακό θα πάρουμε και αυτό το ζήτημα πολύ σοβαρά. Δυστυχώς. Και αυτό για λίγο, μέχρι να αρχίσουμε τα ίδια. Και σκεφτείτε ότι έχουμε πολύ καιρό ακόμα για να γίνουμε κανονική χώρα….